Werner versus de muur
Onlangs is vriendin J. na een scheiding terug in ons dorp komen wonen. Ze heeft hier vlak in de buurt een koophuis gekocht, dat gebouwd is in de tijd dat onze woonplaats nog maar uit één straat bestond: de Hoofdstraat, want origineel met straatnamen waren ze toen nog niet.
Mislukte bouwplannen
Het is een prachtig huis, vind ik, want ik heb iets met oude huizen. De kelder is zo groot en diep dat je er kunt repeteren met een deathmetal band, zonder dat iemand er last van heeft. Er staat nog een voederbak voor de beesten die er vroeger huisden. De begane grond ziet er keurig uit, maar de bovenverdieping, daar was het helemaal misgegaan met de bouwplannen van de vorige eigenaren.
Schimmel op schrootjes
Stel je een badkamer voor die maar gedeeltelijk betegeld is, waar je langs de randjes zo tegen bakstenen aankijkt en waarvan de ruimte voor het grootste gedeelte wordt gevuld door een badkuip. De schimmel staat op de schrootjes die het plafond bedekken. Echt een badkamer die gemaakt is rond het thema ‘verbouwing’. Het ergste was de worteldoek, die het gipsbetonnen muurtje moest beschermen voor spetters uit het bad.
De muur moest plat
Over de muur wil ik het even met je hebben, want uw blogger Werner liet zich onlangs even van zijn meest mannelijke kant zien. Met beschermingsbril op mijn neus en sloophamer in mijn hand meldde ik mij bij vriendin J. Die muur moest even plat.
Eerst wilde ik de worteldoek weghalen. Ik gaf een ruk en rondom mij vielen de nietjes op de grond (denk er zelf de ‘The Matrix’ effecten bij), maar toen bleek de worteldoek vast te zitten achter het eerste schrootje. De houten plank veerde tegen mijn bovenlip aan (denk er zelf de ‘Rocky’ bloedfontein bij, die komt zo ongeveer bij de tiende ronde).
Oorlog!
Als een Indiaan op oorlogspad smeerde ik het bloed op mijn wangen. Ik nam de sloophamer ter hand, want het was menens geworden tussen mij en die muur. Met volledige overgave ramde ik herhaaldelijk van allerlei kanten tegen de gipsblokken, er ontstonden gaten, hele brokstukken vielen rondom mij neer, totdat er geen muur meer over was, alleen maar puin en gruis.
Ik gromde, want als ik mij zo macho voel moet ik altijd even grommen. Vriendin J. vroeg of er iets was. Ik zei: ‘Nee hoor,’ en deed alsof ik moest hoesten. ‘Ik had gewoon wat last van het stof, dat is alles.’