Waar waren we gebleven?

Ineens was ik er even helemaal klaar mee. Schrijven kon dan wel mijn passie zijn, maar de dop ging op de pen. Het was genoeg. Ik kocht skates, ging ineens heel snel vooruit op die wieltjes en achterom kijken deed ik niet meer. ‘Dag Viva!’ was het. Het was leuk, het was fijn, maar ik wilde echt even wat tijd voor mezelf.

Bloed
Nou, dat is aardig gelukt, kan ik wel zeggen. Die skates zijn al bijna versleten. Je kunt ook verschrikkelijk hard vallen met die dingen. Een keer ging ik zo grappig onderuit, dat het jammer was dat daar geen beeldmateriaal van werd gemaakt. Bloggen? Ze zouden mijn leven moeten filmen. Soms was het lachen, ook al voelde mijn kont nog weken beurs. Soms was het drama, als mijn kinderen moesten huilen omdat er bloed uit mijn vinger kwam na een struikelbeurt.

Vijftien kilo
Leven zonder deadline, niet meer avondenlang tikken op blogjes, geen stress omdat het niet lukte om een leuke clou voor een blog te verzinnen, het bleek gezond te zijn voor mij. De vijftien kilo die ik er al schrijvende aan had gesnoept en gedronken, gingen er heel vlot weer vanaf. Op verjaardagen vroegen mensen of het wel goed ging met mij, was ik toch niet ziek? Dan legde ik uit dat het prima ging en schotelde ik hen de snoepjes voor die we nog ruim voorradig hadden omdat ik ze zelf niet meer vrat.

Schrijfjeuk
En toch kruipt de inkt waar het niet gaan kan. De schrijfjeuk kwam terug. Het leven was te leeg. Ik had iets nodig om al die ruimte in mijn hoofd mee te vullen. Op een dag zei ik tegen mijzelf: laat dat verhaal maar komen en het kwam. Terwijl ik in bad lag te ontspannen, ontrolde zich het idee voor een roman. Druipend begaf ik mij naar de huiskamer en daar begon ik te werken aan wat een psychologische roman bleek te zijn. Honderdnegenenzestig uur en ruim tachtigduizend woorden later was ik klaar. Het schrijven ervan heeft me veel geleerd over mijzelf.

Comeback
Het is een half jaar geleden dat ik voor het laatst voor jullie schreef. Ik heb die tijd gebruikt om te genieten van de zomer. Er is van alles gebeurd. Gisteren verscheen er een bericht op Facebook dat Viva weer ruimte had voor een blogger en ineens was ik daar enorm enthousiast over. Het voelde alsof mijn plek vrij kwam: de stek waar ik thuishoor. Dus ik reageerde: het jeukt weer! Ik kom terug. Drie keer per week is me iets te gortig. Maar ik betreed graag dit podium voor een wekelijks verhaaltje.

Ik heb er weer zin in!