Folderfooi

We waren net aangekomen bij het huis van een vriend die jarig was. Ik stond nog in de gang met mijn armen vol jas. Ergens onderaan schommelden de handschoentjes van de kinderen als vier klompjes sneeuw met vingers. Kunnen ze niet gewoon één keer van die sneeuw afblijven? Op dat moment klonk de deurbel. Visite, dacht ik, want als je zelf ergens op visite gaat vanwege het vieren van een verjaardag, dan verwacht je feestvolk als de deurbel klinkt.

Dwarrelend visitekaartje
Kroost en vrouw stonden er al warmpjes bij in de huiskamer, klaar om taart te ontvangen. De jarige job was druk bezig met het schudden van handjes, dus ik besloot om zijn taken te verlichten door de voordeur voor hem te openen. Daar stond een jongeman met een gezicht vol puberteit. Hij duwde mij een folder in mijn handen. Er zat een visitekaartje bij dat al meteen naar de grond toe dwarrelde. Wat eigenaardig dat ze hier aanbellen als ze folders komen bezorgen, dacht ik.

Ik wilde de deur alweer dichtdoen, maar de jongen mompelde een kerstgroet met een gezicht waarop de glimlach zat vastgevroren.

Dit is een blog voor viva.nl, klik hier voor het complete artikel