Tweedehands toiletbril
Soms krijg je een cadeau in je maag gesplitst waarbij je je afvraagt wat de gever ervan heeft gesnoven of gespoten om op het idee te komen om zoiets te geven. Nu weet ik dat mijn moeder niet van het snuiven is, maar van de luchten op een toilet kun je enigszins bedwelmd raken. Misschien dat ze daar op het idee kwam om mij een toiletbril te geven. Hun toiletbril, die ze al jaren zelf gebruikten.
Punaises
Op een dag kwam ik thuis en bij wijze van verrassing stond onze bril, die ik prima vond, in het karton in de schuur. Geen idee waarom! Het was niet alsof de bril niet langer voldeed. Vooruit, mensen keken soms twee keer voordat ze durfden te gaan zitten. Dat kwam door de punaises die je kon zien zitten in het plastic waar je op moest gaan zitten. Binnengekomen keek in het toilet. Daar zat een heel andere bril, die ik voor het eerst zag in het toilet van mijn ouders, toen ze trots lieten zien wat hun nieuwe aanwinst was. ‘Leuk hè, met lampjes erin!’
Smerig
Nu was het weer ‘Leuk hè,’ dit keer omdat ze hem aan ons hadden gegeven. De reden? Omdat onze kinderen hun bril zo leuk vinden. Ik stond nog even te bedenken hoe ik moest gaan reageren. ‘Mam, jullie toiletbril, waar jullie al jaren op zitten, dat vind ik smerig! Ik geloof heus wel dat alles wat er ooit tegenaan is gespetterd er vakkundig vanaf is gepoetst, zij het met een nat doekje of met het vel van jullie billen, maar nee, gewoon: nee! Hoe kan ik het nog duidelijker zeggen? NEE!’ Zoiets, alleen kreeg ik het mijn strot niet uit.
Bril met gebreken
Er bleek ook van alles mis met de bril die ze ons spontaan cadeau hadden gedaan. Zo deden de LED lampjes die erin zaten het helemaal niet. Het onderdeel waar de batterijen in moesten ontbrak nog, maar dat zouden ze later brengen. Als het daarbij was gebleven, was het niet erg geweest. Toen ik na het vertrek van mijn ouders geheel tegen mijn zin de bril toch maar ging gebruiken, omdat je zo nu en dan nou eenmaal gewoon moet, schoof het zitvlak tijdens mijn bezigheden uit zijn bevestiging, waardoor ik als een kapseizend schip van het porselein afschoof.
Discotoilet
Eigenlijk had ik die bril er toen meteen af moeten slopen, dan hadden mijn ouders vandaag niet de kans gekregen om alsnog de lampjes van stroom te voorzien. ‘Kijk papa, de toiletbril geeft licht,’ zei mijn dochter. Disco in het toilet. De gewone lamp mocht niet meer aan. Daarnet moest ik zelf voor een plas en wat ik in ons toilet aantrof, dat kan ook echt geen licht meer verdragen. Spetters op de bril, een plas op de vloer. Die bril gaat weg! Onze oude bril komt terug en mijn ouders mogen er alleen nog maar op zitten. Met hun vingers blijven ze er voortaan vanaf! Zijn ze nou helemaal van de pot gerukt?