Stofzuiger

Als ik bij de deur kom, staat er een schoonmaakster aan de andere kant. De deur bestaat voor een groot deel uit glas. Ik zie dat ze een stofzuiger bij zich heeft en terwijl ik de deur open, steekt zij haar stofzuigerbuis door de deuropening heen. Ze kijkt een ogenblik naar mij met loensende ogen. Ze heeft stug, donker haar dat eruit ziet alsof het door ruig herfstweer in model is gebracht.

Manoeuvreren
De schoonmaakster mompelt, maar ik kan het niet verstaan. Ze blijft staan en daaruit maak ik op dat zij op mij wacht, maar de buis van het zoemende zuigapparaat steekt voor mij langs en ik kan er niet goed door. Eerst zou ik over de buis heen moeten stappen, om me dan langs de vrouw te moeten manoeuvreren. Ik besluit te wachten. Als de vrouw ziet dat ik blijf staan, begint ze het gebied tussen ons in te zuigen.

Navelstreng
Ze neemt de tijd. Het is alsof ze eerst het land moet veroveren met haar stofzuiger, voordat ze het mag betreden. Dan neemt ze kordaat drie passen, zodat ze aan mijn kant staat van de deur. Ze trekt aan de navelstreng waarmee stang en zuiger met elkaar zijn verbonden. Als een onwillig hondje dat een ruk krijgt van de riem, schuift het apparaat een halve meter vooruit om vlak voor de deuropening nukkig tot stilstand te komen.

Drempel
De vrouw kijkt weer naar mij, fronsend, niet begrijpend waarom ik niet doorloop. Ik wil wel, maar de stofzuiger is nog niet over de drempel en als ik nu doorloop en de deur dicht laat vallen, zit de stofzuigerslang klem. Ze moet dan eerst de deur weer openmaken, voordat ze herenigd kan worden met haar stroef rollende zuigmaatje. De vrouw mompelt iets. Ik versta niets van wat ze zegt, maar het klinkt ongeduldig. Ze wappert met haar hand.

Schuldgevoel
Dan ga ik maar. Ik stap door de deuropening en krijg een idee waarmee ik de vrouw alsnog kan helpen. Met de onderkant van mijn voet deel ik een fikse tik uit tegen de onwillige stofzuiger, die dan vrij plotseling over de drempel rolt. Ik laat de deur los en kijk tevreden achterom. De schoonmaakster kijkt naar mij alsof ik net haar hondje een gemene trap heb verkocht. De deur geeft het apparaat nog een tik na. Ze schrikt ervan. Met een kort, fel rukje aan de buis trekt ze de stofzuiger naar zich toe. De deur valt dicht en ik loop weg, verbaasd over dat ik me schuldig voel.

Deze column schreef ik voor het personeelsblad van mijn werk. Sinds kort schrijf ik ook weer wekelijks een column voor Viva.nl, lees ze hier (klik)