Stoelgangergernis
Het kantoor dat ik deel met een heleboel automatiseringsmannetjes bevindt zich op dezelfde verdieping als het restaurant, daarom heeft onze verdieping de meeste toiletten. Dat is iets waar ik enorm blij mee ben. We hebben geen urinoirs, alleen zitpotten. Er zijn vijf hokjes, de laatste twee zijn gereserveerd voor de grote boodschap; dat staat niet op de deur of zo, maar daar denken blijkbaar alle mannen op het werk automatisch hetzelfde over.
Schoner kun je niet zitten
De beste tijd om te gaan is na de middag, zo rond twee uur, want dan hebben de dames van de schoonmaak de brillen net afgepoetst met heerlijk ruikende chemicaliën. Schoner kun je hier op kantoor nergens zitten, zelfs niet op de bureaustoelen. Ik kan daar spontaan blij van worden. Het is dan ook erg jammer als zo’n moment wordt verpest, bijvoorbeeld door het rinkelen van de telefoon. Ik zit zelden alleen op de pot, er is meestal nog een pot bezet. De hokjes zijn erg gehorig, dus als de telefoon gaat, dan weet je dat er wordt meegeluisterd.
Als het de privé telefoon betreft neem ik op met: ‘Ja, hallo.’ Tja, ik ga dus niet hardop mijn naam noemen; dan kan ik net zo goed roepen: ‘Ja inderdaad, hier zit Werner te poepen!’ (behalve als ik een Vlaming aan de telefoon heb, want in het Vlaams kan poepen ook inhouden dat ik seks heb op het toilet en dat is weer een geheel ander onderwerp). Helaas klinkt doorgaans de beltoon van mijn werktelefoon en die moet ik wel netjes beantwoorden, inclusief het benoemen van mijn complete naam.
Telefoonethiek
Als ik zelf tijdens het bellen wordt doorgezet naar een mobiel nummer, dan vraag ik netjes of ik stoor. Mijn collega’s zijn ook zo beleefd, maar niet als ik boven het porselein zit. Juist dan krijg ik meteen een uitgebreid verhaal voor mijn kiezen met allerlei lastige vragen, waar ik onmogelijk op kan antwoorden met een uhum of oké. Ik ben nooit kort van stof, maar wel op het toilet en als ik de beller niet kan voorzien van een repliek dat uit maar zes woorden bestaat, vraag ik of ik misschien terug mag bellen.
Hoe dan ook, zoiets kan mijn humeur enorm verpesten; er is maar één ding waardoor dat zich ineens kan herstellen: als ik een moment later de telefoon over hoor gaan in het toilet naast dat van mij. Heerlijk.