Stamppot en vieze praatjes
Er stond boerenkoolstamppot met worst op het menu. We gingen aan tafel zitten. De magnetron piepte en daar kwam een bord uit met daarop twee dampende rookworsten. ‘Kijk, twee heerlijk, dikke, sappige worsten,’ zei mijn vrouw.
‘Jij houdt wel van een lekkere, dikke worst hè,’ zei ik.
‘Ik ook,’ riep Myrthe.
‘Wij ook,’ verbeterde mijn zoon haar.
Hoofdletter U
Ik zette mijn mes in de worst en sneed een stompje af voor Wessel. Om het synchroon te houden en zodoende gezeur te voorkomen, sneed ik aan de andere zijde een net zo groot stompje af voor Myrthe. Van de hoofdletter U maakte ik zodoende een kleine letter u. We geven ze niet meteen de hele worst, want dan eten ze alleen maar het vlees op. De rest van de worst moeten ze verdienen. Voor elke twee hapjes stamppot krijgen ze dan een dikke plak.
‘Dat is net de letter u,’ zei mijn dochter, die met haar vijf jaar steeds meer letters van het alfabet kent. ‘De kleine letter u en de grote letter u.’
Er lag nog een worst onaangeroerd op het bord. Die was voor mijn vrouw en mijzelf, dus die mocht keurig door de helft. Ik sneed de worst doormidden en maakte er zo weer heel andere letters van.
Hakken en Plakken
‘Dat is net de letter L,’ zei mijn dochter. Voor de grap legde ik de twee lange stukken worst aan weerszijden van het restje dat er nog lag voor de kinderen. Maar onze vijfjarige dochter blijkt al een beetje te kunnen hakken en plakken. ‘l… u… l…,’ las ze. ‘Lul!’
Wessel keek op van zijn bord. ‘Lul?’
‘Wat zeg je nou?’ zei ik tegen Wessel. ‘Mag je dat zeggen?’
‘Ja! Lul!’ riep mijn dochter. ‘Lul! Lul! Lul!’
‘Dat is een ander woord voor piemel. Hier in dit gezin noemen wij dat piemel.’
‘Ja, maar daar staat lul,’ zei mijn zoon en hij begon te grinniken.
Vies woord
‘Lul is een beetje een vies woord,’ zei ik. ‘Zeg dan maar piemel.’
‘Piemul! Piemul! Piemul!’ riep mijn dochter.
‘Maar niet te vaak,’ zei ik.
‘Piemul! Piemul! Piemul!’ riep mijn dochter.
‘Eet je stamppot nou maar op,’ bromde ik. ‘Voor elke twee hapjes die je eet krijg je een stukje worst.’
‘Een lekkere, dikke, sappige worst,’ zei mijn vrouw, waarmee ze meteen duidelijk maakte dat de kinderen die tafelmanieren dus niet van mij hebben. Dat u het weet.