Sonja

Het hondje van onze overburen ligt sinds vorige week begraven in hun tuin. Ze zijn erg aangeslagen door de dood van het hondje. Sonja, een boerenfox van dertien jaar, was het meest verwende hondje dat ik ooit heb gekend. Als ze aan kwam lopen, hoorde je het tikken van haar nageltjes op de stoeptegels. Er klonk een enkel kefje en daar stond ze dan, te kwispelen met haar staart, want ze vond ons lief, ook al gaven we alleen maar een aai en geen hondensnoepjes.

Sociaal wandelingetje
Het bazinnetje van Sonja liep enkele keren per dag de hele buurt rond, achter dat huppelende kontje aan. Vaak werd dat wandelingetje dan onderbroken voor een praatje. Hondenbezitters hadden dan altijd wel een kaakje klaar voor Sonja. Iedereen stopte het beestje wat toe en daardoor zat het wat strak in het wit met zwarte velletje. Al dat gewicht zat na een tijd van bijvoeren flink in de weg tijdens de wandelingetjes en dan moest Sonja weer op dieet (en dat met zo’n naam).

Kinderwens
Mijn zoon is altijd een beetje bang gebleven voor Sonja. Hij is angstig voor kleine hondjes, vooral als ze snelle pootjes hebben, daar moet hij niets van hebben. Maar Sonja vond hij wel lief, van een afstandje. Ik vond het wel sneu voor het bazinnetje, want zij is dol op kinderen. Ze is ook overblijfmoeder op school. Het is een trieste geschiedenis, maar je begrijpt hoe belangrijk Sonja voor die twee lieve mensen was, als je het verhaal kent van de kinderwens die uitliep op een domper.

Een tijdje terug was ik even op visite om te helpen bij het oplossen van een probleem met de computer. Ik zie Sonja nog liggen op de sprei, tussen de kussens in, met dat kopje plat op het bed. Haar baasje ging ernaast zitten en dekte haar eens goed toe. Ze liet het allemaal toe. Maar nu is ze er niet meer. Het zal rustig zijn in de straat zonder het tikken van haar nageltjes op de stoep, zonder dat ene kefje om aandacht. We gaan haar missen.

CC foto: Privébezit