Soms doen de grappen het niet

Enkele vrijdagen geleden bevond ik mij voor een uiterst prettig publiek van ongeveer twaalf erg gezellige kleuters. Kinderen van vijf zijn leuke mensen, jammer dat ze niet zo kunnen blijven, want het zouden bijzonder prettige volwassenen zijn. Helaas worden er op een bepaald moment een enorme hoeveelheid hormonen in zo’n lijfje bevrijd en dan is het kwaad geschied: dan worden het irritante pubers en daarvan zullen er velen nooit meer geheel herstellen.

De kinderen kwamen net terug van de gymzaal. Het was te slecht weer om buiten te spelen. Binnen was het echter tropisch. De vloerverwarming deed te fanatiek zijn best en de leverancier had de tip gegeven om dan maar de radiatoren helemaal open te zetten. Het was inmiddels vierentwintig graden binnen en de vloerverwarming sloeg nog niet af. De kindjes hadden rode koontjes en sommigen klaagden over hoofdpijn.

“Ga maar tegen de directeur zeggen,” zei de juffrouw, die ook last had van vervroegde opvliegers. Vijf minuten later kwam het kindje terug. “Heb je het al gezegd?” vroeg de juffrouw. Het kindje knikte. “De directeur zei dat de mensen van de verwarming er zo zijn.” Ik grapte: “Misschien kun je nog even terug naar de directeur gaan, om te vragen of de mensen van de airco ook meteen kunnen komen.” Het meisje keek me onderzoekend aan en vroeg: “Wat is een airco?”

Ik mocht deze kinderen voorlezen uit een boek dat ik onlangs leende bij de bibliotheek: vrolijke verhaaltjes voor het slapengaan van Marianne Busser en Ron Schröder. Topper! In het verhaal dat ik had uitgekozen gingen Koning Bobbel en zijn Koningin timmeren. Ze timmerden alle deuren dicht en konden uiteindelijk niet naar binnen om pannenkoeken te gaan eten.

Ik vroeg de kinderen of zij ook weleens timmerden. Gelukkig antwoordde een heel stel van wel. Mijn volgende vraag was of ze dan ook wel eens op hun vinger hadden geslagen. Ook dat was menige koter overkomen.

Eén van de babbelkonten vertelde dat er een spijker was meegewassen in de wasmachine. “Toch wel bij de spijkerbroeken, hoop ik,” vroeg ik, maar dat grapje ging geheel aan haar voorbij. Ze keek me aan met een blik van: wat probeer je nou eigenlijk te zeggen, maar ging gelukkig alsnog door met haar verhaal. Het volgende wat ze me vertelde was dat de schroef in haar moeders vinger had geprikt, toen zij de was uit de machine haalde. “Dan is door het draaien van de wasmachine die spijker een schroef geworden,” grapte ik. Ze keek me niet begrijpend aan.

Gelukkig werd er om de verhalen van Marianne Busser en Ron Schröder wel gelachen.