Slecht nieuws
‘Papa, ik moet plassen.’ Vanuit ons bed op zolder kijk ik naar de klok op de wekkerradio: half acht, de biologische klok van Wessel werkt feilloos. Als vandaag een gewone dag was geweest, had ik al op kantoor achter mijn computer gezeten. Was het maar zo.
Het geluid van mijn voeten op de zoldertrap en die van mijn kinderen komen bij elkaar. Samen dalen we de trap af. Ze vragen waar mama is. Ze ligt op bed, we gaan haar zo wakker maken. Eerst gaan we beneden naar het toilet. We hebben een oud huis en het toilet bevindt zich helemaal achter in huis op de begane grond. De blote voetjes petsen op de plavuizen. Wessel wil als eerste, maar Myrthe is hem voor.
Op een dag waarop ik opsta met de kindjes, gaan we ons na het toiletbezoek aankleden, waarna we ontbijten. Daarna poets ik veertig stuks tand, wrijf ik gel in Wessels korte haar en trek ik het lange haar van Myrthe in een staart. Vandaag niet. Ik had het zo graag anders gehad. Vandaag blijven we in pyjama en gaan we naar zolder, naar ons grote bed.
Als de kinderen tussen ons in op bed zitten, vraag ik of ze rustig willen luisteren en dan vertel ik het: ‘Gisteren waren we bij opa en oma. Opa was erg ziek. Zijn hart deed het niet meer. Opa is doodgegaan.’ Wessel vraagt of opa echt dood is. Myrthe vraagt of opa alleen vandaag dood is. Als de eerste vragen zijn beantwoord beginnen de kinderen te stoeien in bed. We laten ze. Het moet nog bezinken, ook bij ons.
Tijdens het ontbijt vertelt Wessel over een vriendinnetje op school, die sinds kort ook maar één opa heeft. Ik weet het, hij heeft het me eerder verteld, hij vond het zo erg voor haar. ‘Nu heb ik ook nog maar één opa,’ zegt hij. ‘En mama heeft geen papa meer, dat vind ik heel zielig voor mama.’ Charlot zit met tranen in haar ogen. Ik vraag aan Wessel of hij mama wil troosten. Hij staat op, klimt op haar schoot en slaat zijn armpjes om haar heen.
Afgelopen zaterdag is mijn schoonvader plots overleden. Mijn eerste ingeving was om deze week geen blogs te schrijven. We verwerken dit verdriet binnen ons gezin. Maar het voelt niet oprecht om dat te doen zonder iemand iets te laten weten.