Slagroom en liefde
‘Het bestek zal blinken,’ zegt ze meestal, de vrouw die het bestek van ons bedrijfsrestaurant poetst. Ze doet haar werk in de kantine en wrijft daar dagelijks driftig met een doek over de vorken. Voor die vrouw is er geen taak belangrijker dan het laten blinken van het eetgerei. Als ze klaar is glanst het metaal net als de spiegelende oppervlakten in de prenten van Escher.
Parels
Ze praat voortdurend. Wanneer ik haar tegenkom in de wandelgangen, loopt ze met haar hoofd omlaag te mompelen. Denkt ze dat er iemand is die wil luisteren, dan schroeft ze het volume wat bij en begint ze duidelijk articulerend te oreren, alsof ze een lerares is die voor de klas staat. Er komt ook altijd wat spuug mee naar buiten. Maar naast elke spetter die ze produceert, vuurt ze ook de meest prachtige oneliners op ons af. Het zijn vaak taalkundige parels.
Succes!
‘Succes,’ is haar vaste begroeting, vaak plakt ze er ‘in het zakenleven’ aan vast. Dan gaan haar donkere kraaloogjes fonkelen. Het nat staat al op de lippen. Er bruist een kinderlijk enthousiasme in haar op, maar haar lijf remt het af. Ze verstart, de spieren spannen zich aan, totdat alleen nog haar mond beweegt, op een manier die gewoon pijn moet doen. Haar hoofd houdt ze schuin, het zout-en-peper-kleurige haar hangt als verdorde franjes langs haar hoofd, de ogen draaien naar opzij en dan weer naar boven, maar ze kijkt je nooit aan. ‘Succes!’ Elke S spettert in je gezicht.
Oorlog!
Soms loopt ze driftig door de gang. Komt ze iemand tegen, dan steekt ze van wal, op boze toon. Dan maakt ze zich druk over de wereld. ‘Nou, ik heb het wel gehoord hoor, dat wordt oorlog.’ Dan begint ze te praten over Iran en dat er een inval wordt voorbereid door de Westerse landen. Even later vraag ik op onze afdeling of iemand het nieuws heeft gehoord over Iran en dat het er nogal heftig aan toe schijnt te gaan. Maar dan weet niemand waar ik het over heb.
Gebak
Van gebak wordt ze blij. ‘Oeh,’ zegt ze, wanneer ze me ziet lopen met een bordje waar ik net een taartpunt vanaf heb gegeten. Het is een liefdevolle kreet die diep uit haar buik komt en daarom ook heel hol klinkt. Haar ogen beginnen te fonkelen en te draaien in hun kassen. ‘Zo lekker is dat hè! Echt heerlijk.’ Ze wrijft in haar handen. ‘Dat smaakt als liefde,’ zegt ze, alsof ze de waarheid verpakt in een geheim. ‘Slagroom smaakt als liefde.’ Haar mond proeft de woorden, alsof ze de smaak van slagroom hebben aangenomen.
Zeepbellen
Ze is anders, het werkt niet allemaal naar behoren in haar hoofd, maar ondanks haar verstandelijke beperking zegt ze de mooiste dingen. Het is alsof ze met haar mond de woorden wil bevochtigen voordat ze vrijkomen in de lucht, alsof ze daar dan zichtbaar worden als zeepbellen. Ook al zegt ze telkens weer dezelfde dingen, ik kan er iedere keer weer van genieten. Vooral van de slagroom die smaakt als liefde. Prachtig.