Samen kijken naar de sterren
‘Papa, mag ik nog even naar de sterren kijken, voordat we naar binnen gaan,’ vraagt mijn zoon. Ik ben nog in de schuur bezig met het wegzetten van de fietsen. Als ze op hun plek staan ga ik naar buiten en ik kijk naar de lucht, die opvallend helder is en veel van haar schoonheid laat zien.
Plejaden
Ik hurk naast Wessel neer. ‘Zie je daar die drie sterren, die heel dicht bij elkaar staan,’ vraag ik en ik wijs net zo lang totdat ik zie dat hij in de juiste richting kijkt. ‘Dat is de riem van Orion. Dat is een sterrenbeeld, het stelt een jager voor.’ Daarna wijs ik naar een andere plek. ‘Als je heel goed kijkt zie je daar een heleboel sterretjes bij elkaar. Dat zijn de Plejaden. Dat is een groepje van jonge sterren. Zie je ze?’
‘Die vijf sterren daar staan in de vorm van een letter die jij heel goed kent. Het is het sterrenbeeld Casiopea. De sterren vormen samen de letter ‘W’, zoals in jouw en mijn naam,’ zeg ik. Mocht Myrthe ooit interesse tonen in de sterren, dan vertel ik gewoon dat het de letter ‘M’, is. Zo kunnen allebei onze kinderen de beginletter van hun naam opzoeken in de nachtelijke hemel.
Fascinerend
Ik was niet veel ouder dan mijn zoon, toen ik ook interesse begon te krijgen in het universum. Het is geen comfortabele hobby, want in de zomer stellen de nachten weinig voor. Je moet echt de kou trotseren als je de mooiste hemelobjecten wil zien. Nog altijd vind ik het fascinerend. Het licht van de sterren heeft er een reis opzitten van vele jaren. Wat wij zien is een afdruk van het verleden. We zien licht dat er al was voordat we werden geboren.
Mijn zoon weet daar allemaal nog niets vanaf, maar toch vindt hij het mooi. Hij wijst naar het meest heldere puntje en zegt dat het de grootste ster is die hij kan zien. ‘Dat is geen ster,’ zeg ik. ‘Dat is een planeet, waarschijnlijk Jupiter. Dat is een bol van gas, die nog veel groter is dan de Aarde. Het is een reus van een planeet, waar het altijd stormt. Er is een wervelwind die je vanaf de Aarde kunt zien en die al jaren woedt.’
‘Hoe zie jij dan dat het geen ster is, papa?’ vraagt mijn zoon.
‘Meestal zijn de meest heldere puntjes licht die je op Aarde kunt zien andere planeten die om de zon heen draaien. Niet alle planeten kunnen we goed zien, maar Venus en Jupiter zijn beter te zien met het blote oog, dan welke ster dan ook.’
Explosies
We kijken een moment in stilte omhoog. Mijn zoon ziet waarschijnlijk rustgevende stipjes in het duister. Ik zie stormen, explosies, werelden waar het klimaat zo agressief is dat de mens er niet kan bestaan. Elke ster die wij zien kan al vergaan zijn, geëxplodeerd tot een nevel, waaruit weer nieuwe werelden kunnen ontstaan. Wij zijn allemaal gemaakt van het stof dat voortkomt uit stervende sterren. Dat zal ik hem ooit allemaal vertellen.
‘Ik vind het heel mooi,’ zegt mijn zoon. ‘Maar nu wil ik naar binnen, want ik wil niet te lang in de kou staan met mijn blote ogen.’