Poezeltjes
Ze zijn heel klein, maar toch goed zichtbaar omdat ze zo donker zijn. Ze verschuilen zich in wasmanden en het liefst in sokken. Het zijn eigenwijze, pluizige dingen en ze zijn verzot op water. Wanneer ze zwemmen kun je ze haast niet te pakken krijgen met de blote hand. Soms zwemmen er hele kolonies van in ons badwater. Omdat wij geen naam voor ze konden vinden in het woordenboek, hebben we ze die zelf maar een gegeven. Wij noemen ze: poezeltjes.
Doodsbang
Als kleuters waren onze kinderen allebei doodsbang voor poezeltjes. Wanneer er een in het badwater zat, dan wilden ze meteen uit bad. Gillen deden ze, krijsen, als een poezeltje zich liet zien, alsof ze gebeten of opgegeten konden worden. We haalden dan snel een zeef uit de keuken om de ondingen uit het water te zeven. Als alle poezeltjes gevangen waren wilden ze pas weer in bad. Totdat er weer een opdook en de paniek opnieuw toesloeg. Want zo zijn poezeltjes. Wanneer je er eenmaal eentje ontwaart in het water, kun je er donder op zeggen dat er ergens nog eentje rondzwemt in de diepte onder de laag zeepbellen.
Poezeltjesvis
Omdat de poezeltjes voor Wessel en Myrthe zo’n groot probleem bleken te zijn, besloten we een extra zeefje te kopen dat altijd in de badkamer kon blijven liggen. Wessel noemde het: de poezeltjesvis, want het had de vorm van een vis met als buik een fijnmazig netje. Met de poezeltjesvis hadden we altijd meteen een wapen in handen om het gevecht met de poezeltjes aan te gaan. Alhoewel we in de jaren heel wat poezeltjes zonder genade in de vuilnisbak hebben gedumpt, hebben we ze nooit definitief uit kunnen roeien. Het is gewoon een plaag die zo nu en dan in alle hevigheid terugkomt.
Koddig
Tegenwoordig zijn onze kinderen niet meer zo bang voor poezeltjes. Ze vinden ze eigenlijk best grappig. Poezeltjes hebben dan ook wel iets koddigs. Het lijkt alsof ze zwemmen, maar dat is niet zo. Ze laten zich meevoeren door de stromingen in het water. Soms maken ze heel onverwachte bewegingen, vooral als je ernaar gaat vissen en dat maakt het vissen naar poezeltjes zo leuk, vooral als je het lekker ouderwets met de blote hand doet, zonder zeefjes of andere poespas. Telkens weer floepen ze net tussen de toppen van je duim- en wijsvinger uit en dat vinden onze kinderen erg grappig.
Poezeltjeskolonie
Wanneer er maar een of twee poezeltjes rondzwemmen in bad worden ze voortaan getolereerd, maar vandaag waren het er ineens weer veel. De kinderen vroegen of ze met de zeefjes mochten vissen, dus haalde ik er twee uit de keuken. Fanatiek begonnen ze met het vangen van de poezeltjes. ‘Zo zeg, dat zijn veel poezeltjes,’ zei mijn vrouw, die op het vrolijke gegil van de kinderen afkwam. Ik knikte instemmend en vertelde dat de poezeltjeskolonie afkomstig was van Myrthes voeten. ‘Nieuwe sokken he, dan krijg je dat.’
Daar zaten onze kindjes met hun zeefjes in het schone badwater. ‘Toch wel jammer dat ze allemaal alweer weg zijn, papa,’ vond Myrthe.