Opgesodemieterd met die mijter
Sinterklaas hoeft dit jaar van mij niet zo. Van het vooruitzicht dat hij er vanaf volgende week weer is en overal zijn opwachting maakt, telkens weer met het accent dat bij de regio hoort, word ik nu al chagrijnig. Daar helpen pepernoten en suikerbeestjes helemaal niets aan. Sloeg hij maar eens een jaar over. Was Sinterklaas maar net als de Olympische spelen: om de vier jaar en telkens in een ander land.
Malloten in een maillot
Helaas, vanaf volgende week zaterdag moeten we er weer aan geloven. Een volle maand lang, een twaalfde deel van het jaar, zijn kinderen weer op hun drukst. Tot aan vijf december draven ze helemaal door, in afwachting van de goedheiligman met de lange baard. Sta je daar met je handschoenen aan in de kou naar een stel malloten in een maillot te staren en te wachten op een man met een tabberd aan, die op zich laat wachten, want er gaat altijd wel iets mis. Hoefde ik er maar niet naar toe. Helaas, ik moet. Ik heb kinderen, dus het is bijna een verplichting om mee te doen.
Modderschuiten
Wat zegt zo’n Sinterklaas dan haast meteen: je mag je schoentje zetten. Na een dag in de drassige modder te hebben gestaan, worden de modderschuiten bij de open haard gezet. Die mag niet aan, want de cadeaus moeten er door naar binnen en als die in het vuur komen, dan verbrandt al het speelgoed. De kinderen zingen dan nog een liedje en gaan naar bed. Vorig jaar kwam er een uit bed om te plassen. Ik nam een duik en ben pontificaal voor zijn schoen gaan liggen, want de wortel was er al uit en de pepernoten zaten er al in. Hij vond het wel eigenaardig wat ik deed, maar gelukkig stelde hij geen lastige vragen.
Sinterklaasangst
Gelukkig hebben wij kinderen die pepernoten dan wel lekker vinden, maar die nog veel liever een nacht lang slapen in hun warme bedjes. De zoon van een collega staat al om vier uur naast het bed van zijn vader, of hij naar de inhoud van zijn schoentje mag gaan kijken. Zo’n kind gaat niet meer slapen. Die sterft elke nacht dat zijn schoentje bij de open haard staat verder af. Denk ook niet dat kinderen heel lief zijn wanneer de Sint er is. Ze zijn druk! Zelf denken ze dat ze heel lief zijn, maar ze zijn eigenlijk enorm vervelend. Dan mag ik heel blij zijn dat onze kinderen geen Sinterklaasangst hebben. Ik ken kinderen die helemaal in de nek van hun vader of moeder kruipen wanneer ze de Sint zien.
Dokken
Die kinderen denken dat de Sint schatrijk is, maar het komt natuurlijk allemaal uit onze eigen portemonnee. We moeten dokken, je komt er niet onderuit. De kinderen krijgen tegenwoordig meer van de Sint dan ze van ons krijgen wanneer ze jarig zijn, want het is complete waanzin wat wij aan euro’s uitgeven zo aan het eind van het jaar. De grootouders spekken het sinterklaasfonds ook nog eens dik aan. Zodoende komt het allemaal neer op onze schouders om al dat geld om te zetten in rotzooi, pardon: speelgoed. Werd dat Sinterklaasfeest maar meteen na Koninginnedag gevierd, dan konden we eerst flink wat rommel verkopen op de vrijmarkt om plaats te maken voor weer andere rommel.
Het Sinterklaasfeest, ik zal blij zijn wanneer het weer voorbij is. De kerst spoelen we dan ook meteen maar door. Oud en nieuw vind ik ook een hoop gedoe. Laten we de draad oppakken in de lente, met de paashaas. Wie is er voor?