Onze twee binnenhuisarchitecten
Zeven jaar terug en de periode daarvoor, die ik mij nog maar nauwelijks kan herinneren, woonden wij in een huis dat van ons was. Ons huis! De inhoud was een mengelmoesje van de inboedel van het oude appartement van mijn vrouw en de spullen die ik had verzameld in mijn HAT woninkje. Het paste allemaal wonderbaarlijk goed bij elkaar. Mijn stoelen in totale coherentie met haar bank, mijn televisiemeubel gebroederlijk naast haar salontafel.
Old English
Onze huisstijl is Old English cottages. Althans, dat stond in een bijschrift onder een plaatje in een woongids dat me erg aan onze inboedel deed denken. Niet te strak, lekker gezellig met veel grenenhout, kussens en stof op de meubels, nergens leer. Een rommeltje was het wel zo nu en dan, maar eenmaal per week opruimen volstond. Het papier werd gesorteerd in drie stapels: weggooien, papieren archief en leesbak. Het leven was ordelijk, overzichtelijk, maar toch gezellig. Totdat de kinderen kwamen.
Martijn Krabbe
Het zijn schatten hoor, maar het zijn ook twee binnenhuisarchitecten van het meest rampzalige soort. Onder alle modificaties die ze hier in huis hebben uitgevoerd zou je de stem van Martijn Krabbe moeten bedenken, die met licht sarcasme vertelt dat het allemaal toch wel heel erg is. ‘Toch prachtig wat ze met de huiskamer hebben gedaan, het doet denken aan een speelgoedwinkel. Zo moet het er thuis bij Bart Smit uitzien. Je waant je in een vestiging van de Intertoys, alleen de kassa bij de ingang ontbreekt.’
Museum in de keuken
‘De keuken, het is dat er pannen staan en een fornuis, maar het is net een museum. Zie nou eens wat een mooie verzameling half afgemaakte tekeningen! Witte vellen met een mooie kras blauw erop, zonde van het regenwoud, maar prachtig abstract. Daar zien we portretten van de ouders als stokpoppetjes, wat zien ze er toch mooi slank uit. Aan de kleurplaten te zien zijn het echt kinderen die de grenzen van wat mag durven te verkennen, want zie eens hoe fanatiek ze buiten de lijntjes kleuren.’ We waren zo blij met onze leuke tegeltjes in de kleur rood, met af en toe een verloren zwart exemplaar ertussen. Er hangt nu een behang van tekeningen overheen.
Hoepel op!
Het nieuwste dat ze hebben bedacht is versiering voor de deuren van hun slaapkamers. Het zijn prachtige houten paneeldeuren. Ze waren van het soort groenachtig blauw dat mijn vrouw blauwachtig groen noemt. We hebben ze weggedaan naar een bedrijf dat dat soort met verf verpestte deuren in een badje van chemicaliën doet, waarin alle verf oplost. Ze zijn geschuurd, er zit een mooie vernislaag op en nu dus een hele berg papier, vastgezet met plakband. Ze staan vol waarschuwingen, precies een per vel: ‘Hoepel op! Wat is het wachtwoord? Privé. Niet storen. Alleen binnenkomen als er feest is!’
Hoepel op? Wiens huis denken ze eigenlijk dat dit is? Mijn zoon gaf me het antwoord op die vraag door mij een keer de volgende vraag te stellen: ‘Zeg papa, als ik straks ga trouwen, waar gaan jullie dan wonen?’