Onbedoeld grappig

Onze dochter is een humorist in de dop, maar niet als ze het zelf wil. Moppen vertellen kan ze bijvoorbeeld niet. Haar broer komt elke dag wel met een grap die hij ergens heeft gehoord of gelezen en die hij dan op kostelijke wijze aan ons presenteert. Als we zijn uitgelachen wil zijn zus ook met iets komen, dus verzint ze zomaar iets. Met pretoogjes gooit ze er een halfbakken raadsel uit of een raar verhaal. Niemand lacht, maar we glunderen wel, om haar.

Aanstellerij
Grappig doen is niet een talent dat mijn dochter beheerst. Als ze zin heeft om ons aan het lachen te brengen begint ze zich aan te stellen, zet ze een raar stemmetje op of maakt ze onverwachte bewegingen waarbij ze waarschijnlijk een beker ranja omver stoot. Ze gaat dan heel overdreven hard lachen om zichzelf. Niet een pure lach die uit haar zelf komt. Het is een gek verschijnsel dat ik wel vaker zie bij kinderen, dat ze de gekke lachjes van vriendjes imiteren.

Spontaan
Myrthe is pas echt grappig als ze gewoon zichzelf is. Soms zegt ze de meest verbluffende dingen, zoals de keer dat ze me heel zacht en ernstig vertelde dat ze een geheim had dat ze echt niet mocht verklappen, maar dat ze daarna toch stilletjes in mijn oor fluisterde: ”s Nachts ben ik geheim agent.’ Toen we zeiden dat ze geen lange oorbellen mocht, omdat ze haar oor kapot kan trekken als ze met zo’n lange hanger ergens achter blijft hangen, kwam ze heel spontaan met een gevat weerwoord: ‘Iedereen met oorbellen heeft toch al een kapot oor.’

Geplaagd
Als wij om Myrthe moeten lachen begrijpt ze soms niet waarom. Ze kan er zelfs kwaad over worden. Dat herken ik wel. Ik was zo ook. Op school werd ik geplaagd en ik zag pas rond mijn twintigste in dat ik het zelf was die dat gedrag los maakte bij mensen. Dat deed ik met afwijkende uitspraken die een reactie uitlokten die ik dan zelf eigenlijk niet verwachtte. Pas toen ik dat inzag, kon ik dat talent op een leuke manier gaan gebruiken, bijvoorbeeld bij het schrijven van blogs.

Clou
Soms wordt Myrthe boos omdat zij het idee heeft dat we haar uitlachen. Ze is precies als ik en ik kan me helemaal inleven dat zij het helemaal niet grappig vindt, grappig zijn zonder het te willen. Ik probeer haar dan wel uit te leggen dat het allemaal niet zo erg is, dat ze gewoon grappig is van zichzelf, op een leuke manier. Daar is ze met haar betraande gezichtje dan niet echt ontvankelijk voor. De clou ontgaat haar en ik ben bang dat het ook echt niet anders kan: het leven haalt een grap met haar uit, waar ze eerst zelf in zal moeten trappen.

CC Foto: Privébezit