Nooit meer schrijven

Het gaat altijd hetzelfde. Eerst zeggen ze: ‘Werner schrijft voor Viva.’ Ik zeg dan: ‘Nee, ik schrijf voor Viva.nl. Dat is de website van dat blad.’ Dan vraagt iemand: ‘Dat is toch dat vrouwenblad?’ Ik knik dan bevestigend. ‘Inderdaad. Ik schrijf daar drie keer per week een column.’ Ik noem het geen blog, want dan moet ik uitleggen wat een blog is. De persoon die al weet dat ik hier schrijf kijkt me dan verrast aan. ‘Drie keer per week?’ En dan komt het. Iemand uit het gezelschap stelt mij dan altijd de volgende vraag: ‘Word je daar dan voor betaald?’

‘Nee.’

Passie
Schrijven is mijn passie. Ik haal er energie uit. Althans, tot voor kort wel. Een hobby hoeft geen geld op te leveren, dat mag zelfs best wat geld kosten. Een vriend van me is goochelaar. Het zijn moeilijke tijden voor hem. Onlangs zei hij: ‘Veel geld verdienen? Dat hoeft toch niet. Ik doe wat ik leuk vind, daar voel ik me blij bij. En ook al verdien ik bijna niets, dan hoor ik nog altijd bij de drie procent rijkste mensen van de wereld.’

Schaven
Al twee jaar lang schrijf ik drie keer per week een stukje voor Viva.nl. In mijn hoofd ben ik er altijd mee bezig. Waar ga ik het over hebben? Thuis por ik de kinderen. ‘Kom, doe eens iets grappigs.’ Soms gebeurt er iets en dan is het een ander die me erop wijst: ‘Daar ga je zeker een blog over schrijven?’ Soms staat de eerste versie van zo’n tekst binnen twintig minuten op papier. Vaker ben ik een hele avond bezig. Schaven. Alinea’s verschuiven. Een ander einde proberen. Er een passend plaatje bij zoeken.

Restanten
Maandag- of dinsdagavond is mijn vrouw weg om te sporten, dan zit ik een avond lang te tikken. Soms tik ik drie blogs voordat er een tussen zit die ik kan plaatsen. Vaak kan ik later in de week van restanten dan nog iets leesbaars produceren. Ik ben wel eens midden in de nacht uit bed gekomen om een blog te schrijven. Wat me de laatste tijd echter steeds vaker overkomt is dat mijn avond al vol is gepland en dat ik helemaal niets heb om te plaatsen, ondanks dat er een deadline gloort. Dan kan ik niet naar bed. Om tien uur ‘s avonds slinger ik de laptop aan en dan werk ik tot ik eindelijk iets heb. Soms tot voorbij middernacht.

Tijd
Vorige week trok ik het niet en heb ik een blog laten schieten. Ineens had ik een gat in de week. Ik vond het wel best. Voorheen zou ik zoiets heel erg hebben gevonden. Maar het deed me ineens niet zo heel veel meer. Ik begon mij voor te stellen hoe het zou zijn om niet meer te schrijven. Ik zou weer tijd hebben voor het lezen van een boek of voor het kijken van een film. Ineens bevond ik mij in een winkel. Ik kocht inline skates. Die avond ging ik skaten en ik dacht: dit vind ik echt heel erg leuk. En ik dacht: ik vind dit eigenlijk veel leuker dan een blog schrijven. Ineens kon ik heel veel dingen bedenken die leuker zijn om te doen dan het schrijven van een blog.

Stoppen
Ooit zei ik: als je een leuk leven hebt, dan moet je niet je tijd verkwisten door erover te gaan schrijven. Het is tijd om die raad weer op te volgen. Dat betekent dat ik ga stoppen. Het was leuk. Ik heb ervan genoten. Maar nu wil ik weer even leven zonder continu de druk van een deadline te voelen. Bedankt allemaal voor het lezen. En mocht je me missen, kijk dan af en toe eens hier: www.wernervanlooy.nl.

CC Foto: GettyImages