Niet happen naar mijn kind
We zitten op de bank van onze vrienden en bewonderen hun pasgeboren dochtertje. Hun zoontje van ruim een jaar besluit daarop de aandacht naar zich toe te trekken door even hup, zijn allereerste losse stapjes te maken. Helemaal alleen. Wij zorgen voor zo’n enthousiast kabaal dat hij er helemaal opgewonden van wordt. Hij geeft een show weg, waarbij hij telkens doet alsof hij gaat lopen om vervolgens achterover op zijn bips te vallen. Heel geinig. Maar we hadden toch liever nog wat pasjes gezien.
Ravenzwart
Kort daarna, wanneer het moment weer voorbij is, zijn we weer druk in gesprek met elkaar. Naast mij zit mijn vrouw en op haar schoot ligt de baby. Een lief, stil meisje met ravenzwart haar. Links van mij zit de moeder en naast haar ligt haar hond te dutten, bovenop de bank. Zodoende is er geen plaats meer voor de vader van de nieuwe aanwinst. Daarom besluit hij voor nieuwe, volle glazen te zorgen. Het zoontje schuifelt tussen mijn benen en de tafel door. Het is alsof hij nog even aandacht wil vragen voor zijn looptalent. Maar met de hand aan de tafel lopen vinden wij lang zo spannend niet.
Tergend gegrom
En dan gebeurt het. Het gaat zo snel dat er achteraf verschillende interpretaties zijn van wat er eigenlijk gebeurde. Maar ik zie het volgende: de kleine jongen maakt de oversteek van de tafel naar de bank en grijpt daarbij het pootje van de hond. De kop komt omhoog en terwijl ik opschrik van een tergend gegrom, zie ik de bek happen naar het nek van het kind. Het jongetje begint te huilen. De vader komt aangesneld en pakt hem weg bij de hond, die ineens heel onderdanig zijn neus laat hangen. Er verschijnt een rand wit boven zijn donkerbruine ogen. Het moment is voorbij.
Niets aan de hand
‘Als hij raak heeft gebeten moet hij onmiddellijk weg,’ zegt de vader. Zijn vrouw pakt haar zoon van hem over en begint te sussen. Ze voelt bij zijn nekje, kijkt, maar er lijkt niets aan de hand te zijn. ‘Niets aan de hand, er is niets gebeurd,’ zegt ze. ‘De hond lag te slapen. Hij beet niet naar hem, maar schrok wakker. Hij blafte, maar nu is het weer goed.’ Even later zijn we er getuigen van hoe de vriendschap tussen het kind en de hond weer wordt hersteld met wat hulp van moeder, die vindt dat het tweetal weer aardig tegen elkaar moet doen. Wanneer het hoofdje dichtbij is, duwt de hond zijn snuit tegen het natte wangetje om de tranen weg te likken.
Het hondje is met zijn negen jaar al oud. Zijn hele leven zijn er nooit kinderen geweest en nu zijn er ineens twee. Voorheen kreeg het altijd alle aandacht. Nu zijn er twee nieuwe gezinsleden die boven hem staan in de rangorde van de roedel. Kan zo’n beest daar nog wel aan wennen?
Rillingen
Even later schrik ik opnieuw. De hond ligt in zijn mand. Wanneer het zoontje langs komt kruipen, richt hij zijn kop op. Er klinkt een harde blaf en het beest ontbloot zijn tanden. Ik sta vlak naast de mand en deins uit automatisme naar achteren. Terwijl ik misschien beter dat kind weg zou kunnen trekken bij de mand. Er klinkt een diep gegrom waar ik de rillingen van krijg. Dan roepen zijn baasjes hem tot de orde en is het weer stil. De hondenogen kijken naar mij met een intens droeve blik.
Er komt altijd een dag waarop we het opnieuw in de kranten moeten lezen: kind gebeten door hond. Het moment waarop een hond toeslaat komt zonder waarschuwing. Je kunt niet ingrijpen, want daarvoor gaat het veel te snel. Er zijn heus duizenden lieve honden die zoiets nooit zullen doen. Maar kun je een hond ooit nog vertrouwen wanneer hij in een vlaag van woede al eens naar het nekje van een kind heeft gehapt?