Mijn kleine heldin

Myrthe ligt op haar ziekenhuisbed. Ze mag nog even spelen met haar DS. Het grote avontuur is nog maar net begonnen. Ik zit bij haar op bed en hoor achter mij een kindje huilen. Daar heb ik alle begrip voor. Het is niet leuk. Ze hebben de kinderkamer heel aantrekkelijk gemaakt met speelgoed, met tekeningen tegen de muren en vlinders op het plafond. Maar dat het niet pluis is als je hier bent weten kinderen heus wel.

Zenuwachtig
Mijn handen zijn koud. Ik ben zenuwachtig voor wat er gaat komen. Mijn dochter daarentegen, leunt heel rustig tegen haar kussen dat ik rechtop heb gezet. Ze speelt haar computerspelletje. Ik probeer te lezen, maar blijf steeds maar weer naar haar kijken. Wat is ze lief, mooi, stoer en rustig. Misschien komt het door de film over Floris. Floris moest ook naar het ziekenhuis. De KNO afdeling van het Albert Schweitzer ziekenhuis maakte er een voorlichtingsfilmpje over.

Zetpil
Floris krijgt een eigen bed. Hij krijgt ziekenhuiskleren aan. Je ziet hem heel even op elleboog en knieën op zijn bed zitten, met zijn billen omhoog. De stem die uitleg geeft over alles wat wij zien zegt dat hij net een zetpil heeft gekregen. Dan gaat hij naar de operatiekamer. Daar krijgt hij een kapje op zijn neus. Hij krijgt een kus op zijn voorhoofd van zijn moeder. Floris slaapt al. Het is allemaal heel suggestief in beeld gebracht. Alleen wanneer Floris na de operatie nipt van ijskoude ranja zien we aan zijn gezicht dat het een beetje pijn doet.

Held
Floris is in ons huis dagenlang onderwerp van gesprek geweest. De operatiekamer zag er spannend uit, met zo’n grote lamp boven een smal bedje. Het kapje dat je op je neus krijgt als je gaat slapen was ook erg indrukwekkend. Maar Floris onderging het heel gelaten. Hij leek het totaal niet eng te vinden en huilde niet. Myrthe was erg onder de indruk, niet van de zetpillen en het gasmaskertje, maar van het knappe jongetje. Floris, de koene held. Daar reed hij in zijn verrijdbare bed. ‘Dat bed kan rijden,’ zei Myrthe en ze moest er zowaar om lachen.

Magie
Als de verpleegster uitleg wil geven over wat er staat te gebeuren, weet mijn dochter al bijna alles. ‘En Floris ging rijden in zijn bed!’ joelt ze. Wanneer ze hoort dat wij dat ook gaan doen, krijgt ze er helemaal zin in! Eerst zijn er de zetpillen. Dat is niet fijn, maar Myrthe verbijt zich, terwijl de moeder van het huilende kind nog de grootst mogelijke moeite heeft om haar dochter in het ziekenhuispakje te krijgen. Ik zie hoe ze af en toe naar ons kijkt, verbaasd, een tikkeltje jaloers. Ik kan er niets aan doen. Het is de magie van Floris.

Paniek
Myrthe maakt er een waar feest van. Zelfs het huilende meisje krijgt er plezier in als ze onze dochter bezig ziet. Als Myrthe aan de beurt is voor haar operatie, is ze nog steeds niet bang. Ze maakt grapjes. Ze vermaakt iedereen in de operatiekamer. Als ze onder narcose gaat is er wel even de paniek. Haar hartslag gaat omhoog. Ze pakt mijn hand vast. We hebben afgesproken dat ze me heel hard mag knijpen als het eng is en ze knijpt ook echt heel hard, maar al snel verzwakt haar grip. ‘Ze is weg,’ zegt de narcotiseur.

Mijn dochter. Mijn kleine heldin. Ik kan niet trotser zijn. Wat een flinke meid!

Ranja
We zijn terug op de kinderafdeling. De neusamandelen zijn geknipt. De buisjes zitten in de trommelvliezen. Al het enge is achter de rug, maar onze dochter huilt onbedaarlijk. Twee zetpillen, de narcose, dat deed haar allemaal niets. Ze huilt vanwege een glas ranja. Dat is namelijk dezelfde ranja als die van Floris. Ik kijk naar het meisje dat eerder nog huilde. Ze drinkt heel tevreden van haar ijskoude ranja. Haar moeder kijkt naar onze dochter. Ze snapt er nu echt helemaal niets meer van. Ik kan het niet uitleggen. Het is allemaal de schuld van Floris.

CC Foto: Privebezit