Lulkoek
Een vrouwelijke collega verzuchtte deze week tegen mij: ‘Ik zou best een dag een vent willen zijn.’ Dus vroeg ik haar wat ze dan zou doen, waarop ze antwoordde dat ze de hele dag thuis zou blijven. Ze deed haar benen uit elkaar en keek naar beneden, zich voorstellend dat daar ineens iets zat. Glunderend van de pret verkondigde ze dat ze er de hele dag mee zou gaan zitten spelen.
Wratje
‘Zo’n ding zit toch in de weg,’ vroeg ze zich hardop af. En jawel, dat is ook zo. Het is geen wratje dat amper plek inneemt. Er zit aardig wat massa op dat kruispunt van lichaamsdelen en eigenlijk zit het daar verre van ideaal. Niet dat ik zo snel een betere plek weet te bedenken, behalve dan midden op het gezicht. Dat zou echt ideaal zijn. Elke vrouw zou meteen kunnen zien waar ze aan toe was. Het Pinokkio-effect zou een compleet nieuwe invulling krijgen en headbangen zou ineens een pittig erotisch dansje zijn.
Telescoopbuis
Niet dat de piemel het erg vindt om klem te zitten. Hij is er uitermate voor geschikt met al zijn inschuifbare componenten die beter werken dan de telescoopbuis van een stofzuiger. De werking is nog het best te vergelijken met zo’n ouderwetse metalen auto-antenne die je helemaal terug in het binnenwerk kon duwen. Onze heupzwengel is gemaakt om in de verdrukking te zitten, hij vindt het nog leuk ook. Het is zijn reden om er te zijn, hij kruipt graag in nauwe ruimtes.
Multifunctioneel
Ik kan me voorstellen dat een vrouw zo’n hengel wel eens een dagje zou willen uitproberen. Het is ook een prachtig multifunctioneel apparaat. Zo doet het prima dienst als kacheltje, want het is er altijd warm. Staand plassen! Het is zowel praktisch als leuk en je hoeft er niet eens je broek voor uit te doen. De sproei-installatie punnik je gewoon via de ritssluiting naar buiten. Er zijn zelfs mannen die de fiere spier gebruiken als kapstok van hun ego. Dat hoeft van mij niet zo, maar het kan altijd nog erger: er zijn heren die hun pielewapper zien als hun maatje.
Fiere Frederik
Daarom was ik ietwat geërgerd toen mijn vrouwelijke collega me vroeg of ik ook een naam had voor mijn apparaat. Een echte vent stelt zijn hengel niet voor als kleine Keesje, fiere Frederik, of zijn harige Harry. Dat doe je gewoon niet, het is niet alsof je een barbiepop tussen je benen hebt. Het is een hardnekkig broodje aap-verhaal dat er mannen zijn die hun schietgeweer een naam geven en het zijn alleen vrouwen die over zulke lulkoek praten. Nadat ik dat had gezegd keek mijn collega ietwat sip naar beneden, waar nog altijd geen penis was gegroeid.
‘Jammer,’ zei ze. ‘Van alle geweldige dingen die je daarnet beschreef, leek me het verzinnen van een naam nu net het allerleukste.’