Kun je evenveel houden van al je kinderen?

Een kennis van me heeft drie kinderen. Ooit vertelde hij me dat hij, ondanks zijn liefde voor de andere twee, toch zijn eerste kind het meest bijzonder blijft vinden. Ik vond het een eigenaardige uitspraak, maar zelf had ik op dat moment nog geen kinderen, dus kon ik er ook niets zinnigs over zeggen. Ik heb wel onthouden wat hij zei, omdat ik zelf wilde ondervinden of er iets klopte van zijn stelling. Nu ik kinderen heb, begrijp ik wel wat hij bedoelde. Maar ben ik het met hem eens?

Het is een fase
Je kunt met veel fantasie een voorstelling ervan maken hoe het zal zijn om vader of moeder te worden, maar het is schier onmogelijk. Wanneer je ervoor kiest om voor een tweede te gaan is dat niet meer zo: dan weet je wat er op je af komt: een grote berg gevulde luiers. Alles heb je al meegemaakt, zowel de leuke dingen als de vervelende. Wanneer je tweede kind voor het allereerst gaat lopen is dat nog altijd een mooi moment, maar je gaat niet meer lukraak mensen aanklampen om te vertellen dat je kind loopt. Nee, je denkt: verdikkeme, nu kan ik er de komende tijd voortdurend achteraan gaan lopen. De woedeaanvallen die je eerste kind had heeft de tweede ook. Alleen ben je niet langer bang dat het kind voortaan aan de pillen moet om nog normaal te kunnen functioneren. Je roept: het is een fase, daar groeien ze wel overheen.

Tyrannosaurus Myrthe
Myrthe is onze tweede. Een leuk kind voor erbij, noemde ik haar toen ze een baby was. Want alles ging ons gemakkelijk af bij haar. Wessel gooide er geregeld een voeding uit, Myrthe hield alles binnen. Wessel was vaak ziek, zijn kleine zus haast nooit. Natuurlijk was ze ook wel eens lastig. Dan banjerde ze vrolijk door de dierentuin van plastic beestjes die mijn zoon op poten had gezet. ‘Oh jee, daar heb je Tyrannosaurus Myrthe,’ zei ik dan wel eens, of ‘Myrthe maakt meer kapot dan je lief is.’ En ze had ook driftbuien, maar daar lachte ik om. Want ik wist dat het een fase was. ‘Ze groeit er overheen,’ dacht ik dan. En dat was ook zo.

Jarige Job
Vandaag wordt onze kleine meid vijf jaar. Ik denk terug aan de uitspraak van die kennis, dat de allereerste altijd een speciaal plekje heeft in je hart. Mij zul je nooit kunnen betrappen op zo’n uitspraak. Myrthe was als baby een leuk kind voor erbij, maar inmiddels is ze zo veel meer. Ze is niet zoals haar broer, ze is heel anders. En met haar zijn heus niet alle dingen nieuw, maar ze trakteert ons wel op heel andere primeurs. Niet zozeer omdat ze een meisje is, maar veel meer omdat ze een karakter heeft dat totaal niet valt te vergelijken met dat van haar broer.

Oude kaas en zoet beleg
Wessel houdt van oude kaas, Myrthe van zoet beleg. Als we gaan zwemmen krijg je mijn zoon niet uit het diepe bad, maar Myrthe klimt keer op keer de trap op van de glijbaan. Wessel duikt in een boek, zijn zusje duikt in de zandbak. Mijn zoon en ik hebben heel wat met elkaar gemeen, maar op de punten waar we van elkaar verschillen voel ik me weer meer verwant met Myrthe. Net als zij laat ik de oude kaas liggen, want ik eet mijn boterhammen het liefst met vlokken. En ook ik beklim onvermoeibaar de trap van de waterglijbaan om er tientallen keren vanaf te glijden. Dankzij haar herleef ik ook het deel van mijn jeugd waar Wessel zich minder voor interesseert.

Dat is het mooie van kinderen. Elk exemplaar is anders, elk kind is op zijn eigen manier bijzonder. Dus wanneer je mij vraagt of het mogelijk is om evenveel te houden van al je kinderen, durf ik te zeggen van wel.

CC Foto: Privébezit