Julgransprydnader
Dit jaar hebben we een echte boom, een dooie zonder kluit, afkomstig van de IKEA. Een echte julgran med julgransprydnader. Het is blijkbaar tegen de principes van het Zweedse concern om je iets mee te geven dat niet uit onderdelen bestaat: terwijl we de boom uit het nylon net haalden, vielen er losse takken vanaf. Vrij naar het gedicht van Frank van Pamelen: ‘Deze kerstboom is nog niet klaar, zet hem zelf maar in elkaar’.
Vliegtuig
De stam bleek te dik voor de kerstboomstandaard die we thuis hadden liggen, dus moest er een kruis komen om de kerstboom op te bevestigen. Papa moest gaan klussen, dus toog ik door de kou naar onze schuur voor hout, zaag, schroeven en een boormachine. Vijf minuten later keerde ik terug om mijn kinderen te laten zien hoe je een splinter uit een vinger moet verwijderen. Een kwartier daarna kwam ik terug met mijn creatie. Mijn dochter herkende er een vliegtuig in en ze wilde er mee spelen. Maar toen het boompje ineens rechtop stond was ze dat alweer vergeten: ze moest en zou de kerstboom versieren!
Chris Rea
Papa kon opnieuw naar de schuur, dit keer om de voorraad kerstmeuk uit de opslag te halen. Zeven retourtjes schuur later stond onze huiskamer vol dozen. We hebben een gemêleerd arsenaal aan julgransprydnader. Zo zijn er ballen in allerlei kleuren, waarvan de helft ooit als scherven de kliko in zijn gegaan. We hebben kunststof sneeuwpoppen waaruit een deuntje komt als je ze schudt, al klinkt het meer als Chris Rea die de tekst van ‘Driving Home for Christmas’ is vergeten. Halverwege het lied geven de leeggezogen batterijtjes de moed op en klinkt er alleen nog maar televisiesneeuwgeruis.
Lampjes
Maar een los snoer met lampjes vonden we niet. Al onze kerstverlichting zat met kunstkerstboom en al in een kartonnen doos. Mijn vrouw bedacht het plan om de verlichting van onze gepensioneerde kunstboom te transplanteren naar onze julgran. Ik haalde het bovenste deel van de driedelige kunstkerstboom uit de doos. Het object deed me denken aan een antenne met groene uitslag. Ik stak de stekker van de lampjes in het stopcontact. Alle lampjes deden het, dus begon ik de metalen takken te ontdoen van verlichting. Een half uur later lag er een kluwen van stroomdraad en lampjes op de grond. Ik stopte de stekker in het stopcontact en: nee, ze deden het niet meer.
Klaar ermee!
Daar stond ik, midden in de huiskamer op een vloer bezaaid met dennennaalden, disfunctionele kerstverlichting, stukken uitgerangeerde kunstkerstboom, pruttelende plastic sneeuwpopjes en incomplete setjes kerstballen, met twee kinderen tegenover me die stonden te popelen om de boom te gaan versieren. Ik was er helemaal klaar mee, met de kerstboom, met de kerstversiering, eigenlijk gewoon met de hele kerst.
Grootouders
Dus heb ik mijn ouders gebeld. ‘Ja, hoi, met Werner. We hebben een kerstboom geregeld. Een hele mooie. Een julgran. Nee, dat is geen sparsoort. Dat is kerstboom in het Zweeds. Hij is van IKEA. Ik heb alle dozen uit de schuur met kerstversiering gehaald. Het enige wat we niet hebben is werkende kerstverlichting. Ja, jammer hè. Als jullie die morgen nou eens eventjes gaan halen, dan leg ik het geld daarvoor al klaar. Goed? Ja, en dan mogen jullie dit jaar de kerstboom versieren met de kleintjes.’
Ik wist niet wie er harder juichten: mijn ouders of hun kleinkinderen. Morgen hebben we vast en zeker een mooi versierde kerstboom.