Goochelen met Myrthe

In ons huis staat een goocheldoos. Aan de buitenkant kun je lezen dat er 275 trucs in zitten. Als je hem openmaakt zie je maar rommel liggen. Een pakje met speelkaarten. Vingerdopjes. Een touw, wat ringen, een goochelstok en een nepvinger. Mijn vrouw kijkt naar de inhoud. De kinderen staan erbij. Ze zien alle spulletjes liggen en ik kan wel raden wat ze nu denken: ‘Wat een rotzooi, hoe kun je daar daar nou mee goochelen?’

Hans Kazan
Precies dat dacht ik toen ik mijn goocheldoos voor het eerst openmaakte. Ik heb hem nog steeds, op de voorkant staat een nog erg jonge Hans Kazan. Grappig genoeg zit er niet zo heel veel verschil tussen de inhoud van die doos en deze gloednieuwe. Van de helft van de trucs weet ik niet meer hoe ze werken, maar eentje kan ik nog steeds. Het gaat zo. Er is een spiraal en daar zit een ringetje omheen. Hij zit los, dat laat je zien. Dan tover je hem vast door tegen het ringetje te blazen. De toeschouwers proberen vervolgens het ringetje los te halen, maar dat lukt niet.

Blazen
‘He,’ zegt Myrthe verbaasd als ik de truc voordoe. Ze probeert het ringetje los te krijgen, maar het zit vast aan de spiraal. Ik zeg dat ze moet blazen. Terwijl ze blaast draai ik ongezien het ringetje om zijn as. Het klemt een beetje. Dat komt omdat ik het ringetje los draai en de spiraal daarbij een beetje moet buigen. Ik wil Myrthe uitleggen hoe het werkt, maar we worden geroepen voor het avondeten. Eigenlijk is het ook wel leuk om even de illusie op te houden dat ik kan goochelen. Ze zal er snel genoeg achter komen dat het allemaal trucs zijn.

Tovenaar Ornan
Diezelfde week gaan we naar een goochelworkshop. Het leek ons leuk om een goocheldoos te geven vanwege die workshop. Als ze de smaak te pakken heeft mag ze thuis verder goochelen. We worden begroet door tovenaar Ornan, een man van twee meter met een kaal hoofd. Hij begroet alle kinderen die komen om te leren goochelen. Ze mogen allemaal naar een tafeltje toe. Er liggen spulletjes klaar. Iedereen mag een truc gaan leren. Op een van de tafels ligt de spiraal met het ringetje. Myrthe ziet het liggen en trekt een vriendinnetje mee naar de tafel toe.

‘Deze ken ik,’ zegt ze. Ze houdt het spiraal en het ringetje voor de mond van het vriendinnetje. ‘Nu moet je blazen.’ Het meisje blaast. ‘En nu zit hij vast,’ zegt ze. Dan hoor ik het geluid van een ringetje dat op de grond valt. ‘Oh,’ zegt Myrthe. ‘Dat ging niet helemaal goed.’

Plumeau
Als we twee uurtjes later terug komen voor de grote goochelshow die onze kinderen op gaan voeren, verwacht ik dat Myrthe de truc met het spiraaltje zal doen. Maar als ze aan de beurt is heeft ze een plumeau vast. Ze begint te poetsen. Dan komt ze bij mij staan. Ze poetst mijn kale hoofd schoon met haar plumeau. ‘Zo, dat is stoffig zeg,’ zegt ze. Ze lacht. Dan stopt ze abrupt met lachen, alsof ze zich herinnert wat ze eigenlijk moet doen. Ze niest. Nep. Terwijl ze niest komt er een bloem tevoorschijn. Ook nep. Maar ook heel knap. Dus krijgt Myrthe een groot applaus.

Als we thuis zijn moet meteen de goocheldoos open. Myrthe pakt de spiraal en het ringetje. Ze komt naar me toe en houdt het voor mijn mond. ‘Blaas eens,’ zegt ze. Ik blaas. Dan geeft ze het ringetje en de spiraal aan mij. Ze zitten aan elkaar vast.

‘Hoe deed je dat?’ vraag ik.

‘Dat deed ik goed,’ antwoordt ze.

CC Foto: GettyImages