God
‘Papa, ik weet wie de bomen heeft gemaakt,’ zegt mijn dochter.’
‘Ja?’
‘Ja. God.’
Grens
Mijn kinderen zitten op een katholieke school en dat is best, maar wanneer ze over God beginnen heb ik liever niet dat ze meteen ontsporen. Ik wil niet van die kindjes die zangerig declameren dat God het antwoord is op alle moeilijke vragen in het leven. Ik trek een grens. Geloof is leuk wanneer het gaat over naastenliefde, respect en andere nuttige zaken zoals normen en waarden. Maar zodra ze aankomen met verhaaltjes over engelen, de duivel en de almachtige in hoogsteigen goddelijkheid, dan houdt het voor mij op.
Dus ik zei: ‘Op school leren jullie over God. Van mij leren jullie over Darwin.’
Evolutie
Maar Darwin is helemaal niet leuk en vrolijk. Darwin is van het graven in de zwarte aarde en het schoonpoetsen van skeletten. Verhaaltjes over een tovenaar die een slinger gaf met zijn machtige stafje gaan er gemakkelijker in dan het verhaal van de evolutie. ‘Eerst waren er wat eencellige beestjes, maar al snel gingen cellen samenwerken en ontstonden er complexere beestjes. Dat lag daar wat in het water te sudderen en het plantte zich wat voort. Dat zal gestonken hebben. Uiteindelijk kwamen de beestjes het water uit. Ze kregen pootjes. En een bepaald soort aap ging rechtop lopen, veranderde zijn eetpatroon, verloor een groot deel van de lichaamsbeharing en kreeg gigantisch grote hersenen. Dat soort noemen wij nu mensen.´
Het is onbevattelijk voor die kleintjes. Ze kijken mij met grote ogen aan. ‘Maar papa, God maakte toch wel de zon en de Aarde?’ vraagt mijn zoon.
Oerknal
Zo ongelooflijk als het verhaal van de evolutie is, zo verpletterend is de geschiedenis van het universum. ‘Als de tijd daar is leren jullie over Copernicus, Galileo en Newton. Dat alle materie in het universum is ontstaan in de sterren. Dat sterren een leven hebben en ook kunnen sterven. En dat uit die materie nieuwe sterrenstelsels ontstaan, waarin planeten rondjes draaien rondom een ster, zoals onze Aarde om de zon draait. Dat het universum ooit kleiner was en dat het is begonnen met een oerknal: een geweldige explosie uit een oeratoom zo’n vijftien miljard jaar geleden.’
Ook de mondjes staan nu open. Mijn zoon is de eerste die praat. ‘Oerknal?’
‘Het begin van alles wat er is,’ verklaar ik. ‘Maar hoe dat precies heeft kunnen gebeuren weten we nog niet zo goed.’
‘Heeft God dát dan gedaan?’ vraagt hij hoopvol.
In gedachten zie ik God een slinger geven met zijn almachtige toverstaf. ‘Ja. Ik denk het wel.’