Een boom vol herinneringen
Als ik van school naar huis wandelde, dacht ik maar aan een ding: zou hij er al staan? Elke dag was ik vol hoop dat het eindelijk zover was. Kwam ik aan bij huis, dan liep ik de voordeur voorbij om eerst via het raam naar binnen te loeren. Maar nee, steeds opnieuw werd ik teleurgesteld. Eerst vroeg mijn moeder nog aan mij wat er mis was, zodra ze mijn droevige toet zag na het openen van de voordeur. Na een paar dagen wist ze het wel. ‘Hou nou alsjeblieft eens een keer op over die kerstboom. Het is echt nog lang geen kerst.’
Karma
Voor mijn gevoel stond overal al een boom. Het was alsof ik achter elk raam lampjes zag fonkelen. Waarom moest dat bij mij thuis nou altijd zo lang duren? We hoefden van mij echt niet de eersten van de straat te zijn met een kerstboom, als we maar zeker niet de aller laatsten waren. Maar ook de volgende dag stond er geen kerstboom. Af en toe probeerde ik een andere aanpak, liep ik alvast met afhangende schouders naar huis om het lot te paaien, als ik niet te gretig was zou karma mij zeker verrassen met een kerstboom. Maar het mocht niet baten. Het bleef nog dagenlang donker in onze huiskamer.
Kerstvakantie
Mijn moeder probeerde de toelating van kerstsfeer in ons huis tot het uiterste uit te stellen, maar op de laatste dag school voor de kerstvakantie stond hij er dan eindelijk. Ze wist natuurlijk ook wel dat het geen doen was om die kerstboom te versieren met een enthousiast rond stuiterende zoon in huis. Als ik dan de lampjes zag fonkelen achter de glasgordijnen was ik niet meer te houden. Ik belde wel twintig keer aan, luid roepend: ‘De kerstboom! De kerstboom!’ Hup naar binnen, naar die boom toe. En dan was het ook wel over hoor. Het blijft natuurlijk gewoon een boom met lampjes erin. Je kunt er niet echt mee spelen.
Kersthoedjes
Iedereen die opgegroeid is met zo’n boom in huis tijdens kerst heeft daar toch mooie herinneringen aan? Ik wel. Alle versiering die wij hadden kan ik mij nog herinneren. De kerstster in de kleuren goud en rood, met een lamp erin, zodat er via allerlei kleine gaatjes straaltjes licht naar buiten schenen. De glanzende metaalkleurige ster, die ik zelfs opgevouwen al mooi vond, maar die dan als een waaier kon worden uitgevouwen. Alleen al het knisperende geluid daarvan vond ik mooi. En de kersthoedjes! Ik heb ooit uit een vel papier feesthoedjes geknipt voor alle figuren in de kerststal. Die hoedjes zijn jarenlang bewaard bij de kerstspullen. Ons kindje Jezus kreeg nooit koude oortjes.
Snoep
Vandaag kwam ik thuis van mijn werk en hij stond er: de kerstboom. De kinderen hadden meegeholpen met versieren. Er waren maar twee ballen gesneuveld. ‘Hij gleed zo van het takje af,’ zei mijn dochter. Niet erg. We hebben geen ornamenten uit onze jeugd in de boom hangen. Ik kan me voorstellen dat je geen kinderhandjes duldt in de buurt van de glasgeblazen erfstukken waar allerlei mooie herinneringen aan ophangen. Zelf hadden wij geen opvallende kerstballen of engeltjes. Wij hadden iets veel mooiers: snoep. Die traditie hebben we nu nog altijd. Onze kerstboom hangt vol eetbare kerstkransjes. Is de boom kaal geplunderd, dan versieren we hem gewoon weer opnieuw.
Terwijl ik blij als een kind naar onze mooie kerstboom sta te kijken, komt mijn kleine meid naast me staan. ‘Dat hebben wij mooi gedaan hè,’ zegt ze met haar kraakheldere stemmetje. Ik knik. ‘Mogen we dan nu naar het kerstmanjournaal kijken?’