Duivelse zuigmachine

Huishoudelijk werk is niet leuk en stofzuigen al helemaal niet, maar ik vind het altijd nog leuker dan het schoonmaken van het toilet. We hebben de taken in ons huis verdeeld en het komt erop neer dat ik daarom meestal de stofzuiger hanteer. Het is een rode Philips FC9171. In de winkel zag hij er prima uit. In praktijk is het een stofzuiger die zuigt. Het meest gebrekkige onderdeel is het handvat. Dat zit er bij ons niet meer aan. Het is totaal afgebroken.

Harig huisdiertje
Misschien komt dat omdat de stofzuiger iets te zwaar is. Er moet namelijk een nieuwe zak in. Maar wanneer denk je daaraan? Juist, als je gaat stofzuigen en dus niet wanneer je door de winkel loopt met het boodschappenlijstje. We hebben geen lege stofzuigerzakken meer in huis. Dat is het lot van de laatste zak: die wordt gebruikt totdat de zuiger astmatische klachten begint te krijgen. Van de inhoud van de zak kunnen we inmiddels een harig huisdiertje kneden.

Vingeren
Het fijnste aan stofzuigen is wanneer je kunt horen dat het werkt. Kleine stukjes koek ratelen zo lekker in de telescoopbuis. Als het daarentegen te veel lawaai maakt weet je dat je een stukje Lego of Playmobil te pakken hebt. Ooit wilde ik dat nog wel opvissen uit de stofzuigerzak, maar daar ben ik mee opgehouden. Wat een smerigheid zeg, in zo’n vieze, grijze massa vingeren, terwijl je wolkjes stof inademt. En wat levert het je op: meestal een borrelnootje dat je toch niet meer kunt eten.

Floep
Het minst fijne aan stofzuigen is wanneer de telescoopbuis plotseling in elkaar schuift en dat je ineens als een oud mannetje naast de stofzuiger staat met die stomme buis als wandelstok. Of dat de stofzuiger zichzelf vacuüm zuigt, ook zoiets stoms. Je hoort floep, dat duivelse rode lampje gaat branden en het apparaat maakt ineens een geluid alsof er van binnen van alles is losgeschoten. De stofzuigerzak wordt in elkaar gezogen en laat daarbij een wolkje stof ontsnappen dat met een rotvaart door het filter heen wordt geblazen.

Verdedigingsmuur
Je huis wordt gewoon niet schoon van stofzuigen. Kijk maar eens goed naar een stofzuigermond. Wat zit er rondom het grote, gapende gat waar al het vuil in moet verdwijnen? Een verdedigingsmuur van fijne borstelhaartjes. Waarom? De dikste viezigheid bezem je ermee weg en helle dotten haar klitten vast in die stomme haartjes. Ben je klaar met stofzuigen, heb je het gevoel dat je huis schoon is, blijkt dat je eigenlijk de vloer hebt geaaid met een wollige korst waar haartjes uit groeien. Dat moet je er dan ook nog eens met de hand uittrekken.

Staartje
Zo gemakkelijk als de stroomdraad uit het apparaat komt, zo moeilijk gaat hij er weer in. Ik sta er altijd mee te hannesen. Die laatste meter laat zich nooit oprollen, die blijft als een demonisch staartje buiten het apparaat liggen. Je trekt hem aan zijn staart, duwt met je voet op de knop en dat is dan ook altijd weer de verkeerde knop, zodat je een paar dagen later schrikt als de stofzuiger meteen begint te loeien wanneer je de stekker in het stopcontact duwt. Na een heel procede van trekken, duwen, nog wat trekken, weer eens duwen, slurpt het apparaat eindelijk het laatste stukje van de draad spaghetti naar binnen.

En dan is het afgelopen, dan ben je eindelijk klaar. En altijd op dat moment komt er iemand door de huiskamer banjeren met zijn schoenen vol zand. Altijd.

CC Foto: Getty Images