Doo-bee-doo-bee-doo-bah!
Bijna dagelijks horen we dat deuntje door de boxen van onze computer schallen. ‘Doo-bee-doo-bee-doo-bah!’ Wessel zoekt het op. Het is een filmpje op Youtube over het vogelbekdier Perry. Wanneer het liedje begint staat onze zoon meteen op om mee te zingen. Hij kent de tekst van buiten, maar dat vind ik ook wel logisch, want hij bekijkt dat filmpje tot vervelens toe. Het is inmiddels zo ver dat ik het ook al kan meezingen. Tijdens het avondeten kan het zomaar gebeuren dat ik het begin te zingen: ‘Doo-bee-doo-bee-doo-bah, doo-bee-doo-bee-doo-bah!’. Dan vult Wessel mij aan: ‘Perry! Hij is geheim agent, een vogelbekdier in actie!’
Agent P.
Een aantal van jullie zal dit lezen en denken: ‘Werner, leg het eens uit, wat is hier aan de hand?’ Voor een niet te bevatten hoeveelheid lezers zal dat niet gelden, die weten precies waar ik het over heb, die zitten nu ook met dat deuntje in hun hoofd. Het muziekje hoort bij Agent P., het huisdier van het tekenfilmduo Phineas en Ferb dat eigenlijk Perry heet. Maar Perry is ook een geheim agent. Elke aflevering gaat hij de confrontatie aan met de boosaardige Dr. Heinz Doofenshmirtz. Iedereen die de serie kent zit nu te gniffelen, alle anderen kijken daarentegen precies zoals ik in het begin ook keek bij terwijl mijn zoon mij vertelde over zijn favoriete tekenfilmhelden: ‘Ja, nou en? Boeien!’
Tuinkabouter
Inmiddels ben ik helemaal om: ik ben fan. Dat komt vooral door Dr. Doofenshmirtz. Hij is de slechterik, maar daar kan hij ook niets aan doen, het komt door zijn opvoeding. Zijn ouders hebben hem bijvoorbeeld tijdenlang aangekleed als tuinkabouter in de voortuin gezet. Ze namen allebei niet eens de moeite om aanwezig te zijn bij zijn geboorte. Geef toe: daar word je wel slecht van. Om wraak te nemen op alles en iedereen, bouwt hij elke aflevering een vreemdsoortig apparaat. Alle machines hebben een naam die eindigt op ‘inator’. Dat is een terugkerende grap in ons gezin geworden: om elk apparaat, verzonnen of bestaand, met een dik aangezet Duits accent een ‘inator’ te noemen. Zoals de troepopzuiginator (stofzuiger) of de frietopwarminator (frituurpan).
Eekhoorn in je broek
Dat gaat ongeveer zo. Ik met Duits accent: ‘Ik stop dit wel in onze bestekschoonpoetsinator (vaatwasser)!’ Waarop Myrthe roept: ‘Jij bent niet Doktor Doofenshmirtz!’ Waarop ik begin te zingen: ‘Doo-bee-doo-bee-doo-bah! Myrthe, ze is geheim agent, een kleine meid in actie.’ Dan wordt Myrthe boos en neemt Wessel het voor haar op: ‘Neehee, dat is het liedje van Perry.’ Vervolgens zingt hij het gehele thema, waar Myrthe dan al helemaal geen zin meer in heeft, waarop ik weer tegen haar begin te zingen: ‘Zeg, waarom stel jij je aan?’ Wessel begint dan automatisch te zingen dat Myrthe een eekhoorn in haar broek heeft. Dat is ook een liedje van Phineas and Ferb: ‘Eekhoorn in je broek.’ De eerste keer dat ik dat liedje hoorde vond ik het toch wel een erg merkwaardige tekst.
Dwars door de tweede dimensie
Maar goed. Morgen is het grote moment voor alle Phineas and Ferb fans! Dan zitten ze om negen uur in de ochtend voor de televisie. De film die eigenlijk in de zomer al in de bioscopen had moeten draaien, wordt dan gewoon op televisie uitgezonden door Disney XD: ‘Phineas and Ferb dwars door de tweede dimensie’. Wessel heeft het er al maanden over. Elk voorstukje dat hij van de film op YouTube kon vinden heeft hij bekeken. Reken maar dat die kleine jongen voor de televisie zal zitten. Ik laat mijn uitslaapochtendje voor wat het is en schuif lekker aan. Phineas and Ferb zijn vet gaaf, vooral vanwege die gekke Dr. Doofenshmirtz.
‘Doo-bee-doo-bee-doo-bah!’