De onzichtbare feestganger
De neef van mijn vrouw vierde zijn koperen bruiloft thuis op hun boerderij en wij waren uitgenodigd.Rekening houdende met de zomers in Nederland hadden ze besloten geen tuinfeest te geven, maar gebruik te maken van de boerenschuur. Niet zo’n schuur met balen hooi, maar eentje met caravans. Omdat een aantal Nederlanders nog onderweg was met de caravan, was een gedeelte van de schuur leeg. Het paar hing een gigantisch net op en blies hun longen stuk op honderden ballonnen die aan het net werden geknoopt. Het zag er erg feestelijk uit.
Na-aper
Van de honderden aanwezigen kende ik er hooguit tien en vijf daarvan kende ik van begrafenissen. Maar er was bier, dus daar maakte ik veelvuldig gebruik van. Dat staat altijd gezellig, een man met een gevuld glas in de hand. Ik probeerde er ook een beetje leuk bij te staan, om zodoende toch iets van feestvreugde uit te stralen. Ineens viel mij iemand op die bij mij de kunst probeerde af te kijken. Deed ik mijn armen in mijn zij, dan deed hij dat ook. Vouwde ik ze over elkaar, dan deed hij dat ook. Ik wilde een olifant nadoen, compleet met slurf, om te kijken of hij mij dan ook zou na-apen, maar ik had ineens andere prioriteiten. Mijn bier was op dus ging ik naar de bar. En hij dus ook.
Tuinfeest
We stonden naast elkaar te wachten en ik wilde een praatje met hem maken, maar er kwam niet veel meer uit zijn mond dan ‘mwah’ of ‘neuh’. Praten bleek niet echt zijn ding. Blijkbaar vond hij de versie van mij met geluid niet zo leuk, want nadat hij zijn bier had ontvangen ging hij naar buiten, waar inmiddels het grootste gedeelte van de gasten stond. Het was benauwd in de schuur en de feestende meute had zich door de geopende schuurdeuren naar de binnenplaats gewerkt. Daar had het paar niet op gerekend, want er hingen geen slingers buiten en er was geen feestverlichting. Ondanks alle volgepufte ballonnen kon er nog wel een diepe zucht vanaf bij het bruidspaar.
Kabouter Plopdans
Het bier viel me die avond goed in de smaak. Nadeel was wel dat ik mijzelf ietwat later op de dansvloer aantrof terwijl ik de kabouter Plopdans stond te doen. Er waren wat kinderen die mijn bewegingen nadeden, omdat er altijd een volwassene bij moet staan die alles voordoet. Ik wist alleen niet zeker of ik wel de juiste bewegingen maakte. De diskjockey vond het wel amusant, dus draaide hij na Plop weer een plaat met een dansje. Dat was de vogeltjesdans, waar ik een robotdans op improviseerde die de kinderen nauwelijks konden nadoen omdat ik telkens andere bewegingen maakte.
Polonaise
Ondertussen brak er onweer uit. Alle mensen vluchtten naar binnen. Het bruidspaar was blij, want uiteindelijk hadden ze toch niet voor niets de schuur mooi versierd. En de kinderen waren blij, want zij dansten met een halve zool. Er was maar een iemand die er niet zo blij uitzag en dat was de zwijgzame jongen. Hij stond eenzaam aan de kant. Niemand zag hem staan. Ik deed een beweging in de richting van de DJ die mensen per abuis zouden kunnen interpreteren als de zombiedans, maar de DJ snapte het en zette de polonaise in. In een lange sliert hosten de kinderen achter mij aan. Ik liep naar de rug van de jongen toe, greep hem bij de schouders en duwde hem voor de polonaise uit. Ineens liep hij voorop in een lange stoet van feestende mensen die elke beweging van hem nadeden. Soms hebben mensen gewoon een steuntje in de rug nodig.