De groene fee
Gisteravond bevond ik mij in het zaaltje achter theatercafé De Bastaard in Utrecht voor een ontmoeting met de groene fee. Gastheer en schrijver Jack Nouws organiseerde voor het tiende jaar Absinterklaas, een avond waarop mensen die niet bang zijn voor een experiment kunnen genieten van literatuur, beeldende kunst en muziek, onder het genot van absint, het drankje dat in de negentiende eeuw populair was onder kunstenaars omdat het een psychoactieve werking zou hebben.
Kleur
Ik was aan de rand van het zaaltje gaan zitten en leunde met mijn zij tegen de muur. Boven mij hing een kelk met een bosje rode rozen erin. Rood, dat was ook de kleur van het licht in de zaal. Groen was de kleur van de drank. De absint kwam uit flessen die door vrienden uit diverse uiteinden van Europa waren meegenomen. Jack had het een keer aangedurfd om zelf absint te brouwen, maar aan het gejouw van een aantal terugkerende gasten te horen was het niet echt geslaagd. ‘Het bocht was echt bitter, niet te zuipen gewoon,’ hoorde ik iemand zeggen. ‘Dat was het jaar dat hij ook in absint gemarineerde kippenpootjes had, die waren ook al zo vies.’
Flamberen
De absint kwam dit keer gewoon uit de fles. Vooral de variant met een alcoholpercentage van zeventig procent vond gretig aftrek. Er werden lepels uitgedeeld en glazen die kort daarna werden gevuld met een scheut absint. Dat moest je dan mengen met het water dat in karaffen op de tafeltjes stond, maar niet voordat je er wat suiker aan had toegevoegd. Voor het mooiste effect moest je het klontje op het lepeltje leggen, het dippen in de drank om het daarna aan te steken. De suiker flambeerde in een blauwe vlam boven de groene absint, in lepeltjes die het rode theaterlicht weerspiegelden. Alleen de sfeer al had een geestverruimende uitwerking op mij.
Hallucineren
Naast mij zaten meisjes die nog nooit absint hadden gedronken. Zij waren er wat giechelig onder en durfden niet zo goed. Zelf had ik het al eerder gedronken tijdens een verregende vakantie in Spanje. In de supermarkt zag ik een fles absint staan tussen de flessen Amaretto, rum en Malibu. Ik herkende de naam van de verhalen over kunstenaars die na het drinken van het spul gingen hallucineren. Het verbaasde me dat het vrijelijk verkrijgbaar was. Ik zocht op het web en ontdekte dat absint vanaf 2005 ook in Nederland weer verkocht mag worden, omdat de hallucinogene werking er niet meer is.
Kippenpootjes
De eerste vier keer dat Jack Nouws zijn Absinterklaas organiseerde werd de absint nog gedronken in een sfeer van illegaliteit. Dat zal zeker sfeerverhogend hebben gewerkt. Dat effect is weg. Zodra de blauwe vlam is gedoofd en het suikerklontje is opgelost in het groene plasje, is het drinken van absint niet zo heel bijzonder meer. Daarentegen vind ik het wel lekker. Het smaakt naar anijs en valt te vergelijken met ouzo.
Om dan toch wat spanning in de avond te injecteren zocht Jack Nouws revanche met zijn in absint gemarineerde kippenpoten. Wie het aandurfde mocht groen uitgeslagen stukjes kip eten. Ik heb geen groene fee gezien, maar terwijl ik mijn tanden in de kippenpoot zette, had ik toch even de illusie dat ik hallucineerde.