Dansende vrouwen van veertig

Het was een feestje waarbij je plastic muntjes moest kopen voor drank. In mijn kontzak zaten nog drie muntjes. De rest van de muntjes had ik eerder die avond opgemaakt. Mijn eerste biertje dronk ik weg tijdens de opening. Het tweede tijdens een presentatie van schrijfster en filosofe Stine Jensen en tijdens het drinken van de La Chouffe die me twee muntjes had gekost, liep ik weg bij het interview met Robert Vuijsje.

Hanna en Renske
Het programma was inmiddels afgelopen. Het theater zou nog twee uur na middernacht openblijven. Ik hoopte wat schrijvers in het wild te ontmoeten. Maar Hanna Bervoets en Renske de Greef kwamen niet naar de bar toe en Henk van Straten zat waarschijnlijk alweer in de trein terug naar huis. Wat over bleef was Werner en alle mensen die mij niet kennen en die ik niet ken. Ik besloot nog even te blijven. Laat was het toch al en ik had nog muntjes.

Sjaaltjesmannen
Ik vroeg een glas rum met een cola light aan de barvrouw en rekende daar twee muntjes voor af. Zo ging het meteen een stuk sneller. Rondom mij stonden veel mannen. Sjaaltjesmannen, dikke-wollen-sokken-mannen, whiskeymannen, zeilbootmannen en sigaarmannen, die zich bij gebrek aan rookwaar probeerden te onderscheiden door een trui te dragen die de geur van sigaren goed vasthield. Ik voelde me niet zo thuis tussen de mannen. Ze waren allemaal groot en hun ego’s staken daarbij nog verder boven hun lengte uit.

Prisencolinensinainciusol
Ik verplaatste me naar de rode zaal, daar draaide schrijver en uitgever Vic van de Reijt plaatjes. Het geinige en uiterst dansbare Prisencolinensinainciusol van Adriano Celentano (dank je Shazam) maakte deel uit van zijn collectie vergeten Italiaanse muziek. De draaitafel stond in een hoek van de ruimte. De vloer bestond uit een houten mozaïek waarop gedanst mocht geworden en gedanst werd er. De mannen stonden bij de bar, hun vrouwen waren op de dansvloer te vinden.

Decaporgels
Steeds vaker kom ik op feesten waar laat op de avond wordt gedanst door vrouwen van veertig. Misschien komt het omdat ik als jong mannetje door mijn ouders werd meegenomen naar de dancing in België waar de muziek afkomstig was uit een orgel van de gebroeders Decap, maar ik heb een zwak voor vrouwen van veertig die zichzelf laten gaan op muziek. Ze doen het zo puur, zo heerlijk vanuit zichzelf. Ze voelen geen schaamte, voeren geen act op, maar laten hun lijf kronkelen en armen zwieren vanuit hun gevoel, blind voor wie toekijkt.

Godinnen
Terwijl hun mannen bij de bar discussieerden over politiek en hun bewondering uitspraken voor snelle auto’s, zag ik vanuit de hoek van de donkere zaal hoe hun vrouwen zichzelf verloren in beweging. Welke muziek er werd gedraaid maakte op dat moment niet meer uit. Het was niets meer dan het ritme dat ze nodig hadden om vorm te geven aan hun lusten. Het was hun feestje. Zij waren godinnen van de dansvloer en geen man durfde zich daar nog te wagen. In het donkere hoekje voelde ik me weer de kleine jongen in de Belgische dancing die frisdrank door twee rietjes uit een flesje zoog terwijl hij vol bewondering keek naar de mensen die dansten.

Het laatste muntje gaf ik uit aan een flesje cola light. Op mijn verzoek gaf de bardame er twee rietjes bij.

CC Foto: GettyImages