Bloemetjes en bijtjes
Onze zoon begon zich onlangs te interesseren voor het begin van zijn leven. Hij weet dat zijn moeder en ik daar iets mee van doen hebben. Hoe we dat dan precies aan hebben gepakt, daar wilde hij wel het zijne van weten. Onze kleine uk heeft nog geen idee hoe ‘het’ in zijn werk gaat en ik geloof niet dat het zinnig is om het meest eerlijke antwoord te geven op zo’n vraag om vervolgens af te sluiten met de wijze woorden: ‘Ja, het klinkt allemaal wel heel gek, maar wij volwassen mensen vinden dat allemaal heel leuk om te doen.’
Plaatjesboek
De feiten rondom het seksleven van de volwassen mens onthul je niet zomaar even, dat moet je gedoseerd brengen, het liefst met plaatjes erbij. Niet van die plaatjes waar het allemaal veel te expliciet op te zien is. Nee, dat moet gebeuren met keurig getekende, maar niet te duidelijke illustraties in een boek. Precies zo’n plaatjesboek als dat ik zelf ooit had, waarin je op kinderlijke wijze kunt kennismaken met de feiten over de bloemetjes en de bijtjes.
Struik
Mijn boek heb ik niet meer, maar ik kan me nog wel wat van de plaatjes herinneren, zoals het plaatje van een piemel waaruit een struik groeide. Nou ja, piemel. Het leek erop dat de uitgever een illustratrice met piemelvrees had ingehuurd voor de illustraties. Het apparaat zag eruit als een uitgerekt stuk elastiek. Twee evenredige lijnen vonden elkaar aan het uiteinde door middel van een boogje. Uit de top groeide een groen struikje. Dat moest het orgasme voorstellen.
Schuifdeuren
De tekening van wat de vrouw tussen haar benen heeft zitten was ook niet echt verhelderend. Het was een ovaal met schuifdeuren aan de zijkant en twee stippen in het midden. En dan was er nog een stip die zich net iets buiten de ovaal bevond. Ik vroeg mij af hoe dat goed moest komen. Zo’n piemel heeft geen ogen, hoe kan dat ding dan het goede gaatje vinden? Op de gok? Met zesenzestig procent kans dat je in het verkeerde gaatje schiet? Of vond de piemel kronkelend zijn weg wel? Ik had wel vaker gehoord dat het verstand van de man in zijn lul zat, ik wist alleen niet dat ik dat zo letterlijk moest nemen.
Erin-en-eruitgedoe
De tekst in mijn boek bracht weinig duidelijkheid. Een man en een vrouw die verliefd zijn op elkaar, vinden het fijn om in hun blootje heel dicht tegen elkaar aan te gaan liggen. Tot zover was het duidelijk, maar hoe ging het dan verder? Gebeurde de rest dan zo’n beetje vanzelf? Over al het bewegen dat erbij komt kijken, stond niets in dat boekje. Al dat erin-en-eruitgedoe. De poppetjes lagen gewoon vredig naast elkaar te wachten totdat het gebeurde. Hup, struikje eruit en negen maanden later had je dan een baby. Terwijl juist dat bewegen zo maf is. Erin. Er bijna uit, nee toch maar weer erin. Hartstikke vermoeiend.
Roze vulpennen
Mijn zoon heeft van ons een eigentijdse versie van het boek gekregen. Er staat een dijk aan informatie in. Alles wordt tot in de diepste details besproken. Helaas is er wat de illustraties betreft weinig veranderd. Die zijn nog altijd raar: piemels zien eruit als roze vulpennen. Grijze zaadcellen met winterkleding aan stellen sperma voor dat is ingevroren. Een lieflijk lachende eicel sluit vredig haar ogen wanneer ze wordt aangevallen door een leger van spermacellen. De winnende zaadcel neemt een hap uit haar alsof ze een appel is en dan breekt ook nog zijn staart af.
Wessel was heel blij met het boek. Hij begon er meteen in te bladeren. Ik keek met hem mee en probeerde het een en ander wat te verduidelijken. ‘Zo,’ zei hij na ongeveer vijf minuten. ‘Mag ik dan nu weer in de Donald Duck gaan lezen.’