Mannen met borsten
Ik ben liefhebber van borsten, maar niet zo erg dat ik er zelf één wil hebben. Borstvorming bij jongens heet gynaecomastie, een woord dat mij doet denken aan gymnastiek. Ongeveer de helft van jongens tussen de tien en vijftien jaar krijgt ermee te maken. Heb je geluk, dan zwelt alleen de tepel op. Heb je pech, zoals ik, dan ontwikkelt zich klierweefsel in de borst. Ik dacht er het ergste van, maar de dokter nam mijn angst voor kanker weg. Hij beloofde dat als de oorlog der hormonen voorbij zou zijn, mijn borst zou verdwijnen.
Helaas kreeg mijn huisarts geen gelijk. Sporadisch blijven jongensborsten zitten en ik had die pech met mijn monotiet, want een broertje heeft hij nooit gekregen. Als het een tweeling was geweest, had ik er nog iets van kunnen maken. Ik had kunnen gaan bodybuilden, om zo de indruk te wekken dat ze er hoorden te zitten. Mijn linkerborst was gewoon plat, alleen rechts zat dat ellendige schijfje.
Dat de groei van borsten van grote invloed is op de psyche van de vrouw heb ik zelf kunnen ondervinden. Mijn borst liet mij rare dingen doen, zoals mijn lijf verbergen in het zwembad: al was het water maar vijftig centimeter diep, Werner stond er tot zijn nek toe in. Droeg ik een tas, dan hing de draagband over mijn tiet en ik weet dus uit ervaring dat het pijn doet als je hard drukt tegen een borst.
Na de komst van onze kindjes bezocht ik na een lange pauze weer regelmatig het zwembad. Zonder erbij na te denken verstopte ik mijn lijf in het water. Rondom mij zag ik buiken, want heel diep was het badje niet. Ik ging staan en voelde me zoals een pubermeisje dat haar bikinitopje in een duik is kwijtgeraakt zich moet voelen.
Ik besloot het gevecht met mijn tietentrauma aan te gaan en stapte naar de dokter, die me meteen doorverwees. Een half jaar later stond de operatie op de kalender. Een sympathieke plastisch chirurg met een eigen stel borsten, probeerde de borst met liposuctie uit mij te zuigen, maar het weefsel liet zich niet op die manier verwijderen. Het werd in haar woorden een erg bloederige operatie, ze stapte over op het ouderwetse slachtwerk. Maar succesvol was het wel, want mijn borst is weg.
Nog bijna elke dag ben ik blij dat de bobbel weg is en verbaas ik mij over het effect ervan op mijn psyche. Ik heb meer zelfvertrouwen gekregen, ben vijf kilo afgevallen en kan veel meer van seks genieten. Toch is er verder niet veel veranderd. Vrienden die ik vertel over de operatie reageren soms erg verbaasd: “Had jij een tiet? Daar heb ik nooit iets van gezien.”
Het hebben van borsten laat ik graag aan vrouwen over, het zijn ondingen, totaal niet praktisch bij het sporten, ze trekken op de meest ongepaste momenten de aandacht van je weg en ze gaan vooral heel erg in je hoofd zitten. Ik hoef ze niet; ik heb het veel liever als een ander ze heeft.