Twee setjes ondergoed en een chagrijnige vent

Blij en opgetogen betraden wij het warenhuis. Onze bestemming was de eerste verdieping. Daar troffen we onderbroeken, slipjes, tanga’s en bustehouders aan. Persoonlijk geef ik voorkeur aan de ligamenten van Cooper als omhooghouder van de borst, of mijn eigen handen, maar mijn wederhelft wilde op zoek naar een sierlijk exemplaar, want een beha moet naast functioneel, zeker ook sierlijk zijn. Ik zag er honderden hangen, met lovertjes, bloemetjes, stikseltjes, hartjes of simpele stippen. Persoonlijk heb ik ze het liefst doorzichtig, of met de afdruk van een blote borst erop.

Ik voel me niet in mijn element als ik wordt omgeven door lingerie. Geef mij maar de bouwmarkt, daar kan ik uren kijken, bestuderen en bevoelen. Vrouwen hebben dat met ondergoed. De zoektocht naar een goede beha kan dagdelen in beslag nemen. Het begint met het bepalen van de cupmaat, waarvan ik ooit dacht dat het exacte wetenschap was, maar wat eerder lijkt op giswerk. De borst zelf maakt het de vrouw al moeilijk door de constante fluctuatie in vorm en grootte; daarnaast is er de leverancier die ook een eigen interpretatie geeft aan de cijfers en letters die tezamen een idee moeten geven van wat zit als gegoten.

Het passen van lingerie is een heel gedoe met getrek, geschud, gewrik en gepluk. Verschijnen er geen kuiltjes in de schouders, wordt de cup goed gevuld, prikt de beugel niet in het vlees? Dan dient de vrouw diep voorover te bukken of enkele keren te springen om te zien of de borsten blijven zitten. Ook onderbroeken moeten worden gepast. Er zit voor dat doeleinde een raar stukje plastic in, voor de hygiëne. Het is toch een vies gevoel als je dat eruit moet trekken, want hoeveel lippen hebben ooit vastgekleefd gezeten aan dat velletje? Er zullen best fetisjisten zijn die een verzameling aanleggen van die dingen. Mijn vrouw past nieuwe slipjes met haar onderbroek aan, dat hoef ik dan ook weer niet te zien.

Ik geef toe dat mijn frustratie met vrouwenlingerie deels wordt gedreven door jaloezie. Winkels die draaien op de verkoop van mannenondergoed zijn een schaarste. Als man koop ik een bundeltje onderbroeken bij de Hema, maat L, zit als gegoten, klaar! Vijf minuten, inclusief afrekenen: beep, over de scanner en we staan buiten. In het warenhuis stonden we vijftien minuten te wachten voor de kassa. Een kittig typje met een gehaarlakte knot stond elk onderbroekje op te vouwen, om ze vervolgens in een veel te grote plastic tas te gooien. Ik had vooraf kunnen weten dat het lang ging duren. Een meisje dat zoveel tijd besteed aan een kapsel dat niemand kan bekoren, is waarschijnlijk ook erg kundig in het verdoen van je tijd.

Twee uur nadat we het warenhuis betraden, liep mijn vrouw naar buiten met twee setjes ondergoed en een chagrijnige vent.

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.