Trillende handen

trillende handenDe meeste vrije ruimte op de lopende band is bij kassa één, dus daar begin ik mijn boodschappen uit te stallen. Voor mij staat een rimpelig vrouwtje dat twee pakken babyvoeding wil afrekenen. Aan de beurt is een grauwige vent in een spijkerjack. Zijn plastic supermarkttas en twee blikjes bier zijn al gescand. Het enige wat hij nog moet doen is betalen.

Drie cent
De kassière heeft wat muntgeld in haar hand. ‘Dit is niet genoeg. U moet nog drie cent betalen,’ zegt ze tegen de man, die ik achter in de veertig schat. Hij maakte al aanstalten om weg te gaan en is verbaasd dat het meisje nog wat tegen hem zegt. Hij krabt sloom zijn grijze stoppelbaard en vraagt haar nog eens te herhalen wat ze zei. ‘Ik krijg nog drie cent, meneer.’

‘Drie cent?’ vraagt de man. Hij staat wat onstabiel op zijn benen en maakt een verwarde indruk. Zijn donkerblauwe ogen kijken doods naar het meisje dat hem nogmaals vraagt het resterende bedrag te betalen. Hij wroet wat met zijn wijsvinger in zijn portemonnee. Terwijl hij zijn schuld opnoemt haalt hij zijn schouders op.

Plastic tas
‘Drie cent,’ mompelt hij. ‘Heeft u misschien drie cent,’ vraagt hij aan het oude vrouwtje. Ze pakt haar buidel en haalt al snel tien cent tevoorschijn. Haar hand reikt uit naar de kassa, maar halverwege lijkt ze zich te bedenken. Ze schuifelt naar voren en murmelt iets tegen de kassière die niet reageert, maar zich opnieuw tot de man richt: ‘U kunt ook uw plastic supermarkttas inleveren.’

Een plastic tas voor twee blikjes lijkt mij vrij overbodig, maar de man gaat nog niet in op het aangeboden alternatief. ‘Die mevrouw heeft wel drie cent,’ zegt de man, maar het oude vrouwtje trekt rustig haar hand terug en stopt haar tien cent weer weg. Het duurt even voordat de man lijkt te accepteren dat hij hier geen giften van vreemden hoeft te verwachten. Hij zucht en schuift dan toch maar zijn plastic winkeltas naar de kassière.

Klaar
De transactie wordt in zijn geheel terug gedraaid en de man krijgt zijn geld terug. ‘Nou raak ik helemaal in de war,’ mompelt hij, als de kassajuffrouw vraagt of ze de blikjes opnieuw mag scannen. ‘Wat moet er nu nog gebeuren? Ik heb die tas teruggegeven. Nu zijn we toch klaar?’ vraagt hij onzeker.

‘U moet de blikjes nog betalen,’ zegt het meisje van de kassa geduldig.

De versufte man kijkt naar het geld in zijn bevende hand. Ik zie twee euro en wat kleiner spul. Hij geeft het opnieuw af. Dit keer is het genoeg.

Kartonnen doos
Terwijl het oude vrouwtje haar babyvoeding afrekent, zie ik de man richting de uitgang sjokken. Iemand roept hem na. Hij pakt een lege verpakkingsdoos van de stapel die daar ligt en loopt heel rustig terug naar de plek waar de persoon staat die hem riep. Hij bukt en pakt een blikje bier van de grond. Het was gevallen.

Dan pas snap ik waarom de man een tas moest hebben: de alcohol heeft zijn lijf zo aangetast dat het hem niet langer lukt grip te houden op de blikjes. Het bier moet in een tas, of in een doos, anders kan hij het niet dragen. Ik zie hem de winkel uit stiefelen. Zijn tragiek raakt me. Dan word ik aangesproken door de kassière. Het is mijn beurt om te betalen.

CC foto: Darin Barry

Een reactie

  • Dag Marion,Ik ben even benieuwd hoe het met Joyce en de poes gaat na het velries van Sem. Het zal niet meevallen wanneer je zo een lieverd moet missen!Groet Hanneke

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.