Running gag

Afgelopen week werd ik tijdens het sauwelen (of tonpraten) in Gilze weer eens geconfronteerd met de running gag. Een uitspraak die door de herhaling grappig wordt. Als de komiek begon te stotteren (van de zenuwen, maar wel nep), dan kwam het: veveve..versje…. dussss.. Vooral de dusssss, die deed het ‘m.

Zelf heb ik de running gag ontdekt tijdens de HIT in Gilze. Die afkorting betekend: Hikes, Interessekampen en Trapperskampen. Het is iets van Scouting. Kortom: je loopt een eind met bagage op je rug, zet een tent op, kookt wat, eet het op en amuseert je op één van de kampen. Mij was gevraagd mee te spelen met een toneelstukje. Ik mocht de leider van een stoere bende motorrijders spelen.

Als voorbereiding had ik mijn gezichtsbeharing enkele dagen vrijspel gegeven. Daarnaast had ik wat neptatoeages gekocht, die ik plakte op ongewone plekken, zoals in mijn nek. Lekker ruig, want in het echt doet het zetten van een tatoeage op dun vel hels veel pijn. Het toneelstukje zelf mochten we improviseren. Enkele elementen stonden vast, alles ertussen mochten we terplekke verzinnen.

Voordat we het podium beklommen kwam de leiding naar mij toe, omdat ze nog even wilden benadrukken dat het publiek bestond uit bijna-pubers, dus dat het wel wat ruiger mocht dan dat ik gewend was met de vijf- tot zevenjarige kinderen waar ik doorgaans leiding aan gaf. Mijn spel bracht ik iets intenser, zoals afgesproken, maar och, toen kwam de running gag. Ik had het niet eens door. Ik gooide de tien- tot veertienjarige aanwezigen de term ‘Fucking Shit’ naar hun hoofd. Bij de derde keer dat ik dat riep lagen ze opeens dubbel van het lachen.

Na afloop van het toneelstuk was ik heel tevreden. Er was flink gelachen en daar gaat het me om. Het blije gevoel dat ik had omdat we samen ons publiek hadden vermaakt, viel weg zodra ik de uitdrukking op de smoelen van de kampleiding zag. Er was iets mis, dat was duidelijk van hun gezichten af te lezen. Ze brachten het genuanceerd: het had iets milder gemogen.

De volgende avond mocht ik opnieuw opdraven. Dit keer hield ik mij in, maar mijn publiek stond te joelen. Ze wilden me ‘Fucking Shit’ horen zeggen. Ik kon het niet laten en gooide hem er nog één keer doorheen; okay, misschien twee keer. Na het optreden vluchtte ik naar huis. Ik schoor mijn gezicht en schrobde de neptatoo’s van mijn vel.

Ik denk dat het één week later was dat een jongen mij op de fiets passeerde. Hij riep: ‘Hé, fucking shit!’ naar me en bracht me even van mijn stuk. Ik dacht dat ik werd uitgescholden. Toen hoorde ik hem lachen, inmiddels ver achter mij en wist ik weer waar hij die uitspraak gehoord had. Uit mijn mond. Zijn ouders hadden de gevleugelde uitspraak wellicht al vele malen voorbij horen komen.

Zo is humor, soms is een grap voor sommige mensen als zout in verse wonden.

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.