Richard

Elk jaar denk ik op de dag waarop de oranje wimpels vrolijk langs de Nederlandse vlaggen wapperen terug aan Richard. Het jaar was 1996. Ik was twintig jaar oud. Alanis Morissette bestormde de hitlijsten met haar album Jagged Little Pill. Op Koninginnedag stond de Radio 538 drive in show truck op het Raadhuisplein in Rijen. Ik was er net als veel jongeren uit ’t dorp bij aanwezig, maar in gedachten was ik elders.

We hadden een telefoontje ontvangen over mijn neef. Na werktijd was hij op zijn brommer naar huis gereden. Hij had zijn helm niet goed vastgemaakt. Bij een oversteekpunt zag hij een naderende auto niet aankomen en stak over. Het gebeurde niet ver van mijn huis en op weg naar het Raadhuisplein moest ik langs de plek. Er lagen nog plastic brokstukken van zijn brommer in de berm.

Niemand had mobiele telefoons. Nergens was Wifi. Nieuws was niet onmiddellijk overal: het breidde zich als een olievlek uit. Terwijl de popmuziek luid door de 538 geluidsboxen blèrde, zag ik steeds meer jongeren praten in plaats van dansen. Ze zochten elkaar op om het verschrikkelijke nieuws te delen. Ik zag steeds meer meisjes huilen en ik wist precies waarom. Ik zag ineens ook hoeveel mensen mijn neef kenden.

Richard was enig kind, net als ik. We woonden vlak bij elkaar en in de tijd dat wij jong waren logeerde hij regelmatig bij mij. Hij was vier jaar jonger dan ik dus ik kon al lezen en las hem voor uit Jip en Janneke. We speelden met Lego en keken naar Transformers. Hij gooide met mijn aapknuffel en ik met zijn schaapknuffel en dan hadden we ruzie. Toen we wat ouder werden zagen we elkaar nog maar zelden. Onze familie brokkelde uit elkaar.

De keren dat ik hem daarna zag, verraste hij me. Hij groeide zo snel op; had al vriendinnetjes toen ik daar nog niet naar omkeek. Ik was een dromer; hij leefde er op los. Maar zijn voorsprong op mij kwam abrupt tot stilstand op het moment waarop dat nooit had gemogen. Hij zou dit jaar veertig zijn geworden, maar is er al vierentwintig jaar niet meer. Er staat een foto van hem in ons huis: een gezicht dat we niet volwassen mochten zien worden. Met Koningsdag hang ik de vlag uit voor de Koning, maar hij wappert zeker ook voor Richard.

Fotocredits: Contando Estrelas

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.