Poetsdames met een afstand tot de arbeidsmarkt

De mensen die ons kantoor schoonmaken komen van een leerwerkbedrijf waar passend werk wordt gevonden voor mensen met een afstand tot de arbeidsmarkt. Ze werken overdag en scharrelen met hun karretje en poetsdoek tussen het kantoorpersoneel door. Je kunt ze herkennen aan hun korte lengte, het overgewicht waarmee ze allemaal lijken te kampen, het langzame lopen en het praten in een dialect. Ik generaliseer natuurlijk, maar het is opvallend hoeveel medewerkers van de poetsclub voldoen aan dit beeld.

Ze stoppen altijd iemand met een moeilijk karakter bij iemand met een meegaand karakter, dan krijg je vanzelf humor van het type Laurel and Hardy. Ze praten niet op de gangbare, keurige en ietwat afstandelijke kantoormanier, maar mopperen, klagen en zeuren, waarbij ze vooral zichzelf op de borst kloppen als ze na uitgebreide, herhaalde uitleg in staat zijn tot het verwisselen van zeep in de zeepdispenser, of het vervangen van de handdoekenlap in dat apparaat waaruit een lap stof hangt die telkens strak wordt getrokken. Dat laatste gaat overigens vaak mis. Of het doekje dat eruit hangt is te kort, of wordt niet goed strakgetrokken na gebruik, zodat er aan het eind van de werkdag een enorme hoop natte doek op de grond ligt.

Ze hebben niet door dat je kan horen wat ze zeggen door de deur van het toilet heen. Het zit niet lekker als je opmerkingen hoort als: “Die doet er wel lang over,” of: “Het stinkt hier echt wel erg.” Dan maakt het mij niet uit of mijn billen helemaal schoon zijn. Dan wil ik weg, snel handen wassen en de blikken negeren die zoveel zeggen als: “Je kan dan wel heel slim op kantoor weer achter je computer gaan zitten, maar wij weten dat je hebt zitten poepen.”

Het doekje waarmee ze de toiletten hebben schoongemaakt, wordt een halfuur later gebruikt om je bureau mee af te nemen. Ze maken het doekje niet tussendoor schoon, want het is een bijzonder soort wonderdoekje, waarbij dat blijkbaar niet nodig is. Ik houd mijn hart vast als er iemand op de afdeling buikgriepklachten heeft, want de bacteriën worden hier niet weggepoetst, ze worden getransporteerd van bureau naar bureau door een chagrijnige poetsdame, dus ik durf er niet eens iets van te zeggen, want dan krijg ik een snauw.

Onlangs moesten we er één toch verzoeken weg te gaan, want we zaten in een bespreking met een vertrouwelijk karakter. We vroegen haar beleefd of ze onze kamer wilde overslaan, wat ze zonder te morren deed, waarschijnlijk omdat de oppervlakte van de kamer enorm is. Zestien bureaus hoefde ze niet schoon te maken. Ze verliet het kantoor, maar kwam één deur verder weer binnen om ongestoord verder te poetsen, zich totaal niet ervan bewust dat wij met twaalf man vol verbazing naar haar zaten te staren.

Zucht.

En toch zijn ze best grappig. Het is alleen wel wat jammer dat ze dat zelf niet echt door lijken te hebben.

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.