Pijltjes schieten

Vroeger, in de jaren tachtig, de tijd waarin iedereen rondliep met smurfensnot in plastic boterhammenzakjes en je niet hip was zonder lolobal, je-weet-wel: zo’n Saturnus met ringen die te strak zitten, toen kon een jongen zich nog een lange zomerdag vermaken met een gele Pvc-buis van een meter lang.

Je stond erop te kijken hoe je vader hem afzaagde. Dan was de pijp nog niet klaar, want eerst moesten de uiteinden worden geschuurd, anders kreeg je schrale lippen van de PVC-splinters. Dan gaf vader je uitleg over het rollen van de pijltjes, een heel precies werkje waarvoor niet elk tijdschrift geschikt was. Glossy was niet goed, want spuug trekt niet in dat papier. Krantenpapier was niet goed, want dat werd al snel papier-maché en dan kwam de pijp verstopt te zitten.

Met een perfecte pijl, meestal door vader gemaakt, kon je een lange tijd spelen. Later lukte het mij om zelf pijlen te smeden. Dan was het niet erg als er pijlen verloren gingen, omdat je ze bijvoorbeeld in het horretje voor het slaapkamerraam van de buurvrouw schoot.

Wij woonden dichtbij het bos. Met enkele vrienden trokken we, gewapend met onze Pvc-buizen en een voorraad folders, de bossen in om oorlogje te spelen. Ik had weinig folders bij me, ondanks dat JA/NEE stickers nog niet bestonden was de oogst die week schaars. Ik vond uit dat je ook dunne takjes kon lanceren met de Pvc-buis. Gewoon een tak erin, een flinke zwiep en dan schoot het projectiel het bos in.

Ik weet nog goed dat één van onze vriendjes die middag een tak in zijn oog kreeg. Het bloedde heel erg hard. Ik riep het hardste dat ik het niet was geweest die raak had gegooid, alsof ik niet verantwoordelijk was voor wat mijn uitvinding had aangericht. Dat is trouwens wel toepasselijk met zo’n naam als Werner. Wernher von Braun ontwierp niet alleen de Apollo raket, waarmee de Verenigde Staten naar de maan gingen, hij bouwde ook de V1 en de V2 raketten voor Hitler; het Derde Rijk legde er London mee in de as.

Enkele zomers later nam ik afscheid van de Pvc-buis. Het leuke was eraf. De onschuldige papieren pijltjes werden soms voorzien van spijkers, zodat ze in de bast van een boom konden worden geblazen, of in een been, zoals bij mij. Ik kreeg een pijl met een roestige spijker in mijn bovenbeen. Het vriendje dat hem daar had geblazen deed het in een vlaag van woede. Boos liep ik terug naar huis. Later sprak ik hem, maar toen hij niet liet blijken spijt te hebben, zijn we niet lang vrienden gebleven.

Onlangs maakte in een Pvc-buis op lengte voor mijn zoon van vijf. Het kostte me toch weer moeite om de pijltjes goed te krijgen. Hij was zijn interesse al snel weer kwijt. Misschien is dat ook wel het beste.

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.