Over spetterproblemen en plasmatjes

wernerblog

Als iemand over mijn schouder meekijkt, kan ik hetgeen waarmee ik bezig ben niet meer doen. Dat is vooral lastig als ik naar het toilet ga en een urinoir aantref waarbij het discutabel is of mijn collegaplassers mee kunnen kijken of niet. Zelfs wanneer ik al begonnen ben, gaat het kraantje dicht zodra er iemand naast me komt staan. De boel gaat pas open als ik me weer onbespied voel.

Uitvinding
Wat doe ik in zo’n geval? Wachten… en een beetje naar de pot staren. Wat dacht de bedenker nou eigenlijk? ‘Ik ga iets uitvinden waardoor mannen nooit meer mis pissen. Als de piemel niet naar de pot komt, komt de pot wel naar de piemel.’ Jammer dat die simpele oplossing geen onverdeeld succes is gebleken. Wij plassen weliswaar niet meer buiten de pot; maar de pot spettert nu terug.

Pisvlieg
Als ik dan zo’n urinoir uitgebreid bestudeer omdat ik toch niet kan plassen, zie ik soms objecten die gerelateerd zijn aan het spetterprobleem. Zo is er de pisvlieg, uitgevonden om de straal van de man te lokken naar de plek waar deze optimaal wordt afgevoerd. Ik krijg er de kriebels van. Veel liever heb ik stickers waarop een plaatje zichtbaar wordt als je raak pist. Je hebt ze in allerlei soorten. Mijn favoriet is de bullseye, maar die heb ik helaas nog niet vaak aangetroffen.

Plasmat
Terwijl de persoon naast mij rustig zijn behoefte staat te doen, bestudeer ik nog zo’n hulpmiddel tegen het spetteren: de plasmat. Dat is een rubberen matje met gleufjes erin, dat onderin het urinoir ligt. De eerste keer dat ik er een zag dacht ik dat iemand iets in het urinoir had laten vallen, maar tegenwoordig liggen ze bijna standaard in de pot, in allerlei kleuren en vormen. Echt waar! Ik verzin het niet. Daar pissen wij geregeld tegenaan. Vraag maar aan een willekeurige man.

Bulls Eye
Nu is het op zich al ongelooflijk dat zo’n product als de plasmat bestaat; daar komt nog bij dat er verschillende soorten van zijn. Ik verbaas me telkens weer over de exemplaren die ik aantref. Laatst nog een met een uitsparing in het midden voor een zeepje. Ik plaste per ongeluk recht op de dichte plek waar het zeepje had horen te liggen (voor een heerlijk geurend urinoir). Ik kon het echt niet laten: het zag eruit als een bulls eye. Ik had er meteen spijt van. Het was alsof het water van een kraan in een gesloten deksel spoot. Het kwam als een fontein omhoog.

Oplossing
Zo sta ik me soms te verwonderen over al die falende producten, terwijl ik niet eens in staat ben er in frustratie tegenaan te plassen omdat ik me bespied voel. En dan komt langzaam het besef dat de oplossing van al mijn problemen zich paradoxaal genoeg vlak achter me bevindt. Had ik maar gekozen voor de privacy van een eigen hokje, met zo’n prachtige porseleinen zittoilet erin. Als mijn buurman dan zijn broek heeft dichtgeritst en ik mijn plas weer kan voorzetten denk ik: ‘Nèh, dan had ik moeten gaan zitten.’

CC foto: Steve Jurvetson

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.