Over Maud, en de Dirk die Joep werd

Mijn vrouw was zwanger van ons eerste kind. Samen met wat vrienden verbleven we een lang weekend in een huisje op een bungalowpark. De dames lagen languit in het gras te zonnen. Mijn grote liefde lag op twee kussens met haar buik ertussen. De dames spraken over mogelijke namen voor onze foetus, totdat er discussie ontstond over lelijke namen.

Vriendin Saskia had een trauma bij de jongensnaam Wouter. Dat was een heel aardig ventje, maar als zijn moeder hem vroeger naar binnen riep voor het avondeten deed ze dat op zo’n afstotende manier dat de naam Saskia nog altijd tegenstond. Maud, dat vond ze ook geen leuke naam. “Oh, wat jammer,” zei ik. “Toevallig staat die naam hoog in onze top tien van meisjesnamen.” Saskia trok bleek weg.

De dames veranderden snel van onderwerp. Saskia deed een moment later ook weer vrolijk mee. Het ging over haar zwager en schoonzus die er zo zeker van waren dat ze een jongen kregen dat ze er nog niet uit waren wat de meisjesnaam zou worden op het moment dat de bevalling begon. Ze kregen natuurlijk een meisje. Er werd weer passioneel gekletst en ik was het Maud-verhaal alweer helemaal vergeten, totdat de dag aanbrak waarop onze zoon werd geboren.

Mijn vrouw moest een keizersnede ondergaan. Samen met onze pasgeboren zoon bleef ze nog enkele dagen in het ziekenhuis. Ze deelden hun kamer met nog een moeder en kind. Deze vrouw herinnerde ons aan de conversatie op het grasveld van het bungalowpark, want zij en haar man hadden verwacht een ander type kind te krijgen. Ze wisten zeker dat er een dochter kwam, maar het werd een zoon en ze hadden nog geen definitieve jongensnaam.

De jongen hadden ze overhaast Dirk genoemd en die naam ging al rond in het ziekenhuis en binnen hun familie toen ze toch besloten dat hun tweede zoontje Joep moest heten. Hun oudste zoon was compleet van slag nadat hem werd verteld dat zijn broertje niet meer Dirk heette, maar Joep. Oma had er maar Joepie van gemaakt en tijdens het bezoekuur zong de grote broer: Joepie! Joepie! Joepie!

Saskia bezocht ons in het ziekenhuis en begon meteen over het voorval van het bungalowpark. “Ik ben zo blij dat jullie een jongen hebben. Zeg nou, als het een meisje was geweest, had ze dan echt Maud geheten?” We lachten om de plotselinge serieuze toon in haar stem en schudden ons hoofd. Opgelucht begon ze opnieuw te vertellen hoe lelijk ze die naam vond. “Houd er nou maar over op, wie weet vinden anderen die naam wel mooi,” zei ik en ik hield mijn hoofd schuin in de richting van onze buurvrouw, die ook bezoek had.

“Ach, het is tenminste niet zo erg als een jongen verwachten en geen meisjesnaam hebben,” zei Saskia en er viel een pijnlijke stilte. “Dat overkomt mensen wel vaker hoor,” siste ik en ik trok er een soort van grimas bij die duidelijk moest maken dat het onderwerp niet meer ter sprake mocht komen.

Helaas had de buurvrouw alles gehoord. Die avond verzekerde ze mijn vrouw dat ze het niet zo heel erg vond en ergens best wel grappig. Ze vertelde vervolgens ook wat de meisjesnaam was die zij en haar man in gedachten hadden voor hun dochter die achteraf een zoon bleek te zijn. Wij vonden het een heel mooie naam; hij stond ook in onze top tien: Maud.

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.