Oud worden

Als leerling van de basisschool keek ik enorm op tegen de tieners die bij de poorten van MAVO De Witrijt stonden te roken. Als puber vond ik juist dertigers die achter kinderwagens liepen enorm volwassen, dus oud. Maar nu ik vader ben van pubers, vind ik nieuwbakken ouders allemaal piepjong. Als ik nu vooruit kijk naar wat me te wachten staat vind ik dat best overweldigend. Over tien, vijftien of hopelijk twintig jaar komt de opa en oma fase eraan! En dan… dan ben je pas echt oud.

Of niet? Verleden week trad ik met de Rijense sauwelaars op bij Vita en samen met oppersauwelaar Hans Mallens zong ik het vrolijke lied “M’n opa” van Leen Jongewaard en Hetty Blok (en als je het kent, zit het liedje nu in je hoofd; graag gedaan). In dat lied speelt opa stierenvechter, of een dijk waar je vanaf kunt rollen. Je begeeft je samen met opa op het ijs en met een sleetje in de sneeuw. Samen naar de aapjes kijken, samen naar het strand en als je geluk hebt ga je samen naar de brand.

In Vita zag ik volop opa’s en oma’s. Niet omdat ze er wonen, maar omdat ze op visite komen bij hun eigen ouders of de broers en/of zussen ervan. Opa’s en oma’s duwen kinderwagens, maar even zo vaak rolstoelen; of ze hollen achter scootmobiels aan. Opa’s en oma’s zijn kortom nog heel vitaal. Zo wil ik ook wel opa worden. Alleen kwam ik er bij Vita niet onderuit om nog verder te kijken, naar de echt oude mensen: de mensen die daar wonen.

Als ik fantaseer over hoe het is om samen met mijn vrouw in zo’n luxe verzorgingshotel te verblijven, zie ik ons zitten: haar broze, verrimpelde hand vol ouderdomsvlekken in de mijne. En dat ik zachtjes knijp en vertel over vroeger, waarna we verzuchten hoe fijn we het samen hebben gehad. Weet je nog die keer? Herinner jij je dat nog? Maar hoe groot is de kans dat we daar samen zijn? Als ik de statistieken moet geloven is het veel aannemelijker dat zij er zonder mij naar toe zal moeten. En wie knijpt er dan liefjes in haar oud geworden handjes?

Sommige bewoners van Vita zitten daar met een slab om hun nek aan tafel. Als ze te lang in het restaurant verkeren vallen ze rechtop in hun stoel in slaap. Als ze de slaap vatten met de joystick van hun elektrische scootmobiel in de hand, rijden ze ongecontroleerd rond totdat ze tegen het raam of bovenop een andere bejaarde tot stilstand komen. Soms worden ze in kluitjes bij elkaar gezet, omdat een piepjong vadertje van pubers het lied “M’n opa” voor ze komt playbacken. En dan zie je hun oogjes glimmen. Ze tikken op het ritme van de muziek mee met hun slofjes en denken terug aan die fijne, mooie tijd.

Ouder worden vind ik eng en het gaat voor mijn gevoel veel te snel, maar het alternatief staat me al helemaal niet aan, dus ik ga toch maar voor een plek in Vita, voor knijpen in de hand van mijn lief en voor snurken in een scootmobiel. En dan wil ik er wel zo een met een joystick.

Fotocredits: conorwithonen

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.