Oud en Nieuw nervositeit

Ik lig in bad op temperatuur te komen, want ik heb het koud. Niet omdat de NS me vanochtend langer dan een uur in de kou liet staan omdat de bovenleiding niet tegen ijzel kan, maar omdat ik stijf sta van de zenuwen en dat heeft alles te maken met oudejaarsdag.

Elk  jaar zie ik weer op tegen 31 december. Het begint al als de houten kistjes met rode wijn en champagne binnen worden gereden door een klein leger vrolijke accountmanagers. De bedoeling erachter is zo fout dat ik ze graag zou willen berechten tot het ontvangen van de drie geesten van Charles Dickens, maar je doet er niets aan.

Het aftellen begint pas goed als overal jaarlijstjes verschijnen. Wie is er overleden? Wie is er gescheiden? Wie is er getrouwd? Je kan een jaar besteden aan het doornemen van alle jaaroverzichten. En ben je de ranglijsten beu, dan kun je beginnen aan het opstellen van goede voornemens. Dat is het eerste waar ik overheen kots na het oplopen van mijn oudejaarsavondkater: het lijstje met goede voornemens.

Het afsteken van vuurwerk begint al dagen voordat het mag. De frequentie waarmee knallen klinken loopt met het uur op. Midden op de dag worden er al vuurpijlen afgestoken, zonder het gewenste effect te bereiken. De gekleurde lichtflitsen moet je er zelf maar bij fantaseren. Kinderen en huisdieren durven de straat niet meer op, terwijl honderden duizenden euro’s tot ontploffen worden gebracht, zogenaamd om de slechte geesten te verjagen. Nou, ze lopen allemaal nog buiten.

Op kantoor loopt nu en dan een verdwaalde collega over de uitgestorven gang. Als ik dat zie begint mijn stress pas echt. Wat doe ik hier nog? Iedereen een fijne jaarwisseling wensen, als je denkt dat je ze niet meer ziet dat jaar. Kom je ze even later weer bij de toiletten tegen. Omdat het geen zin heeft om de dag vol te maken gaan we allemaal vroeger naar huis, maar om wat te doen? Dan zit je thuis en je moet nog tot middernacht.

De oliebollen. De kraam staat er al dagen, terwijl de vaste bezetting heerlijke bollen staat te fabriceren, die niemand koopt. Op de grote dag zelf zitten die hardwerkende lui ook liever thuis en worden de vette frituurballen in de olie gegooid door Piet Uitkering en Natasha Achterstandsmoeder. Je staat een halfuur in de rij. Na één oliebol zit je vol, maar er wordt gezegd dat het erbij hoort en je wil niet flauw doen, dus je dumpt nog een deegbol in het kolkende maagzuur. En je wil wel maagtabletten gaan kopen, maar je weet niet tot hoe laat de winkels open zijn, want dat is ook altijd weer gissen.

Ik kan er echt niet tegen, die lange oplading van spanning die tot ontlading komt om twaalf uur. Wat stelt het nou voor? Als wij elkaar Nieuwjaar wensen (nog zo’n duffe gewoonte trouwens), leeft de helft van de wereld nog in het vorige jaar. Nu ik dit schrijf leven mensen uit acht tijdzones al in 2010.

Voordat het twaalf uur is ga je vijf keer naar het toilet, want je wil er niet zitten als het middernacht is. Mijn vader ging altijd in de laatste minuut, dan werd ik nerveus omdat hij de jaarwisseling zou missen. En als het zover is springen de ramen bijna uit de sponningen omdat buiten een vuurwerkbom ontploft. We wensen elkaar het beste, geven handjes en kusjes, maar dan is het nog lang niet voorbij. Het gaat nog dagen door: gelukkig Nieuwjaar? Deed ik maar een winterslaap.

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.