Met je muil op de motorkap

m1mx4cbc2lv1_135x135

Nog voordat ik de bocht maakte, zag ik het al: dit gaat waarschijnlijk mis. Als ik naar mijn voorgevoel had geluisterd, zou ik mijn fiets tot stilstand hebben gebracht, om voorrang te verlenen aan het oude dametje in het kleine autootje. Maar nee. Ik besloot me netjes aan de verkeersregeltjes te houden, ook omdat ik er satanisch genoegen in schep om ineens op te duiken voor de auto van onoplettende automobilisten, zodat ze zich het rambam schrikken.

Winkelcentrum

Het is een rottig verkeerspunt: er gebeuren vaker ongelukken. De weg loopt langs een winkelcentrum en komt uit op een fietspad. Als automobilisten oversteken belanden ze op de parkeerplaats. Fietsers komen er van beide kanten. Ik reed op het pad, parallel aan het straatje, maakte een draai en dook daarom vrij onverwacht op. Het vrouwtje in de auto keek de andere kant uit. Daar reed ook een fietser. Toen die was gepasseerd gaf ze gas zonder naar links te kijken, en juist toen bevond ik me op een meter van haar auto.

Duke

Ik kon niet meer remmen en besloot naar links te draaien, om meer afstand te krijgen tussen mij en de bumper. De vrouw zou me nu zeker gewaar worden. Ik verwachtte niet dat ze gas zou geven. Dat deed ze wel en daardoor klapte ik met fiets en al zijlings op de motorkap. Daarna gleed ik als een Duke of Hazzard over haar motorkap, om aan de andere kant op de grond te vallen. En dat voel ik nu nog aan mijn gehele linkerbeen.

Overstuur

Dat maffe mens blijft gewoon rijden,’ dacht ik bij mezelf. Ze stopte pas twee meter verderop. Langzamer dan ik opstond, stapte zij uit haar autootje. Het oude dametje was helemaal overstuur. Och wat vond ze het erg! Zelf stond ik vrij laconiek de behulpzame omstanders wat te kalmeren. Ik had wat schrammen en het deed links en rechts wat pijn, maar ik ben de afgelopen twee maanden al twee keer van mijn fiets gevallen, en er bovendien ook al eens vanaf gereden door een onoplettende grijsaard op een elektrische fiets, dus ik begin er zowaar goed in te worden.

Schade

Ondanks het bloed op mijn benen, zeurde niets in mijn lijf zo erg als mijn maag. Ik wilde naar huis om te gaan eten, maar wilde niet wegrijden zonder ondertekend schadeformulier. Nadat het was ingevuld, reed ik op een gehavende fiets met zwenkend voorwiel terug naar huis, waar ik aanschoof aan een eettafel vol leeggegeten borden. Tegen mijn vrouw en kinderen begon ik te vertellen over wat me was overkomen. Om het verhaal te illustreren, pakte ik twee voorwerpen die binnen handbereik lagen.

Toneelstuk

De brillenkoker was de auto. En de punnikprinses, dat was ik. Met veel gevoel voor dramatiek ramde de brillenkoker de punnikprinses, precies zoals het mij was vergaan. Na afloop van het korte toneelstuk zat mijn vrouw me vol afgrijzen aan te kijken. Het was stil, totdat naast mij de kinderen begonnen te gieren van het lachen. ‘Hahaha, papa is een punnikprinses.’ En toen mijn vrouw van de schrik was bekomen zei ze: ‘Sja, als je het had nagespeeld met de Nikko Crossbike en een barbiepop had het misschien meer indruk gemaakt.’

CC foto: Danielle Blue

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.