Letters

Wat heeft Rijen gemeen met steden als Amsterdam, Boedapest en Toronto? Letters! Letters zo groot dat je ermee op de foto kan. De eerste keer dat ik een foto van de I love Rijen letters zag, dacht ik: mooi gefotoshopt. Maar een foto later zag ik er mensen bij poseren en wist ik: niemand in Rijen kan zo goed fotoshoppen, die letters zijn echt. Toen ik me dat realiseerde, ging er heel wat door mij heen, maar het gevoel waarop mijn emotiemeter uiteindelijk bleef stilstaan was gêne.

Want: waarom alleen I love Rijen? Als product van een moeder uit de Gilse Nieuwstraat en vader uit de Rijense Pastoor Gillisstraat, voel ik me inwoner van gemeente Gilze en Rijen. I love ook Hulten (vanwege die keer dat ik kotsmisselijk was van Chump-bier na een concert van de WC Experience); Molenschot (ons eigen bedevaartsoord, jonguh) en Gilze (koeie in de wei, etc). Ik was klaar voor protest: “Regel maar wat meer budget en gooi nog eens een bestelling binnen bij dat bedrijf dat reuzegrote letters maakt, want we pikken ’t nie!”

Uiteindelijk werd dat dus een soort van stil protest. Als ik de letters ergens zag liet ik ze links liggen. En dat hield ik vol totdat ik onlangs Jack Michielsen sprak. Jack is de handigste man die ik ken; een stille kracht die zich inzet voor verschillende verenigingen. Zie je een foto in dit weekblad van het Repair Café? Jack staat erop. Diezelfde Jack bleek de fabriek te zijn die de letters had gemaakt. Daar was hij drie maanden mee bezig geweest. Gewoon bij hem achter in de schuur, met twaalf stuks multiplex en water voor het kromtrekken van de platen voor de letters met rondingen.

Mijn protest stelde in een klap niks meer voor. Vol respect luisterde ik naar Jack, die (hem niet vreemd) helemaal de techniek in dook en vertelde over de constructie, over de Jack-oplossing die hij had uitgedacht om de letters rechtop te laten staan, over de handgrepen in het hart om het makkelijker te maken om dat object te kunnen dragen, over de letters die hij met de hand heeft uitgemeten en over het aantal blikken lakverf dat het heeft gekost om de letters er niet meer uit te laten zien als multiplex.

De keer dat ik daarna de letters ergens zag staan, was ik toevallig samen met mijn zoon op stap. Ik vroeg hem te poseren en schoot een foto. Niet uit dorpsliefde, of aanhang voor een politieke partij, maar uit trots, omdat onze Jack dat toch maar mooi geflikt heeft.

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.