Kunstdemocratie?

Op mijn werk hebben we democratisch gekozen kunst aan de muren. Om het jaar staat er een collectie schilderijen in de gang bij de kantine en dan mogen we kiezen. In praktijk komt het er op neer dat ik die kant uit wandel en iets uitzoek waar we dan een paar jaar tegenaan moeten kijken. Als mijn collega’s zeuren dat het niet mooi is, zeg ik steevast dat ze dan maar zelf de moeite hadden moeten nemen.

Hier in Gilze en Rijen mochten wij als inwoners afgelopen jaar ook een kunstwerk uitkiezen. Cultuurplaats Toon je talent kopte: “Nieuw kunstwerk in de gemeente, door jou gekozen!” Ik bekeek de vijf beelden en besloot om net als 98,4% van alle overige inwoners, geen stem uit te brengen. In het begin van dit jaar werd de uitslag bekend gemaakt, het werd: ‘The day destroys the night’. En ik zeurde niet, want ik had immers zelf niet de moeite genomen om te stemmen.

Maar daar waar de koppen schreeuwden dat inwoners met elkaar die winnaar hebben gekozen, lees je toch wat anders wanneer je krantenartikelen en de website van de gemeente iets nauwkeuriger bestudeert. Dan lees je dat inwoners slechts een voorselectie hebben gemaakt en dat een jury bestaande uit vier leden de uiteindelijke winnaar heeft gekozen. We weten niet eens of het beeld met de meeste burgerstemmen heeft gewonnen, want het kunstwerk met de meeste stemmen werd niet aan de jury bekendgemaakt.

Nu staat het kunstwerk ‘The day destroys the night’ al een paar maanden op de meest beroerde plek die ze konden bedenken: de oprit van het parkeerterrein op het Raadhuisplein. De kunstenaar schrijft dat zijn werk het publiek nieuwsgierig moet maken. Het is de bedoeling dat we door de kleine gaatjes kijken, maar ik kijk wel uit! Het het autoverkeer komt van vier kanten op je af. De plek is vast ook niet uitgekozen omdat juist daar weinig kunst is: het dichtstbijzijnde kunstwerk staat gewoon aan de overkant van de weg.

Gelukkig mogen we binnenkort opnieuw een kunstwerk kiezen. Ik stel voor dat de commissie dit keer meteen het winnende kunstwerk uitkiest, maar dat wij als inwoners dan mogen bepalen waar het komt te staan. En dat we dan kunnen kiezen uit vijf plekken: vier mooie in de verschillende woonkernen; en een in de achtertuin van onze wethouder van kunst en cultuur, voor als het bagger is.

Fotocredits: Gordon Wrigley

Een reactie

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.