Kerstboom

‘Morgenmiddag ben ik vrij. Dan wil ik de kerstboom versieren met de kinderen,’ zegt mijn vrouw.
‘Prima,’ antwoord ik. Daarna wriemel ik mijn lijf nog iets dieper in de bank, die eindelijk de warmte van mijn lichaam heeft aangenomen en een heerlijk nestje vormt waarin ik mijn boek kan lezen. Het wil alleen niet lukken, omdat er een schaduw valt over mijn boek. Het is mijn vrouw. Ze staat nog altijd naast mij. Ik wil naar haar zwaaien, zoals je dat naar een lastige vlieg doet, maar haar kennende kan ik dat beter laten.
‘Zou jij vanavond de kerstspullen alvast klaar kunnen zetten?’
Ik zucht.
Ze wijkt nog altijd niet van mijn zijde, maar zegt niets meer. Dat betekent dat ze me waarschijnlijk aan staat te kijken met haar meest hulpbehoevende blik. Ik concentreer me op de streepjes in mijn boek, maar het willen geen woorden worden. ‘Niet kijken, niet kijken,’ denk ik. Natuurlijk kijk ik toch. Nauwelijks tien minuten later sta ik in de kou, in de schuur, naast een kast vol kerstrotzooi erin.
Wat is het elk jaar toch weer snel december. Gaat een jaar echt zo snel voorbij, of komt het door mijn omgang met de kerstornamenten? Uit de kast halen gaat altijd heel eenvoudig. Maar terug erin? Ieder jaar sta ik in januari te klungelen om de boel weer op z’n plek te krijgen, totdat ik het opgeef. ‘Dat ruim ik wel op als het weer wat warmer is,’ denk ik dan. De dozen stapel ik ergens op waar ze niet in de weg staan. Pas als de zomer bijna voorbij is kan ik mij ertoe zetten om de schuur op te ruimen, voordat het er weer te koud voor is. Sta ik daar eind september de kerstversiering op te bergen die ik in december weer nodig heb. Ja, zo worden de jaren kort.
Wanneer ik mij eindelijk weer in de bank heb genesteld, staat onze huiskamer vol met dozen. Mijn vrouw is dan al even weg, ze heeft buitenshuis een etentje met haar sportclubje. Dat doen ze als afsluiting van hun sportjaar. Er is ook een bingo bij, de prijzen leveren ze zelf aan. Zo maken ze een ander blij met spullen waar ze zelf vanaf willen. In onze huiskamer zie ik genoeg kitsch die weg mag van mij. Bingoprijzen voor het oprapen! Had ik daar maar aan gedacht voordat mijn vrouw van huis ging met een in cadeaupapier verpakte kaasfondueset.
Dat het inderdaad een heel goed idee zou zijn geweest blijkt later die avond wanneer het mij pijnlijk duidelijk wordt dat anderen helaas wel op tijd zijn geweest met hetzelfde briljante idee. Daar staat mijn vrouw met haar prijzen: een doos vol kerstballen en een met nepsneeuw versierde mini-kerstboom.

CC foto: Robert S. Donovan

3 comments

  • Haha, die afsluiter is geniaal! Arme jij… weer een echte ” heb ik dat” ervaring, maar ondanks dat : fijne feestdagen!

  • Hallo Werner.

    Zoals altijd weer een leuk en herkenbaar stukje,een situatie zo te beschrijven blijf ik kunstig vinden.
    Ik wens jouw en alle mensen waar je om geeft een goed,gezond en gelukkig 2012 toe.

    En dat de kerstdagen zullen zijn zoals je wenst!

  • Dames, dank voor jullie fijne reacties. Geniet van de kerst en ik wens jullie en alle lezers een gezond 2012!

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.