Incasseren

wernerblog

Wanneer je les krijgt in boksen, weet je dat je klappen gaat krijgen. ‘Dat zal wel loslopen,’ dacht ik toen ik begon. ‘Het zal er heus niet hard aan toe gaan.’ En dat klopte wel. De klappen kwamen en ze vielen eigenlijk wel mee. We lachten erom. Maar dat was het begin. Drie weken geleden kreeg ik een hoek tegen mijn kaak en even werd het zwart voor mijn ogen.

Denkproces
Na die tik tegen mijn schedel gebeurde er iets binnenin mijn hoofd. Er kwam een denkproces op gang. Enerzijds was er het besef dat zo’n knal voor je harses niet echt gezond is. Waarom dan niet stoppen? Toch ging ik door. Want die kaakstoot had ik wel aan mezelf te danken. Ik had mijn verdediging niet op orde. De angst om nog zo’n klap te krijgen leerde me mijn dekking hoog te houden.

Plaagstootjes
Tijdens de training stoten we de ander soms opzettelijk tegen de buik. Plaagstootjes, maar je voelt ze wel. We trainen op het incasseren. En je merkt dat je gaandeweg minder angst hebt voor klappen. De meeste voel je amper. Je gaat er op anticiperen. Je verlegt je grenzen en wanneer er iemand tegenover je staat die slappe tikjes geeft, ga je aanmoedigen om harder te slaan. Het klinkt gek, maar je wilt klappen krijgen.

Legging
Wanneer je voor een groot publiek gaat schrijven, weet je dat je kritiek mag verwachten. ‘Dat zal wel loslopen,’ dacht ik toen ik voor Viva.nl begon te schrijven. En dat klopte wel, totdat ik het aandurfde om een kritische blog te schrijven over de witte legging. Als ik dat nu zou doen, zou niemand er aanstoot aan nemen, maar drie jaar geleden was dat nog heel anders. De straten zagen nog wit van de leggings. Er verschenen ontzettend veel boze reacties onder mijn blog.

Trappen
Na de leggingblog dacht ik na over de gevolgen van zo’n publicatie op mij als persoon. Ik ben niet iemand die er plezier in schept om een ander voor de schenen te trappen. Zo wil ik geen naam maken. Maar gezapige stukjes schrijven waaraan niemand aanstoot neemt is het ook niet voor mij. Ik schrijf mijn teksten zoals ik voel dat ze geschreven moeten worden. Dat is mijn passie en stoppen was geen optie. Het risico op een nieuwe leggingblog nam ik dan maar voor lief.

Reuring
Telkens wanneer ik een aantal blogs had geschreven waaraan niemand zich een buil kon vallen, voelde ik de behoefte aan wat reuring onder mijn blog. De angst voor boze reacties was niet totaal verdwenen, maar als ze te lang wegbleven begon ik ze te missen. Dan zocht ik de scherpte op en keek ik met spanning uit tot het moment van publicatie. Ik leerde incasseren en was zelfs teleurgesteld wanneer de gepeperde reacties uitbleven.

Het is allemaal weg. Ongeacht wat ik schrijf, reacties hoef ik amper te verwachten. Het voelt alsof ik tegenover een watje in de boksarena sta. Ik mis de sparringpartner die rake klappen durft uit te delen.

CC foto: U.S. Army

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.