Ik ben een Quinoa-vreter

Je ziet ze in de Albert Heijn bij de biologische producten en bij de koelinstallatie waarin de vleesvervangers liggen: de quinoa-vreters. Daar zitten zelfs bekende dorpsgenoten bij. Ik noem een klein theaterschoolvrouwtje dat vlees bereid voor al haar huisgenoten, maar zelf stiekem falafel eet en een huisarts die geen dierlijke weefsels eet omdat de aanblik herinneringen oproept aan de vleeszaal, waar ze tijdens haar studie in stukjes mens moest snijden.

Onze dochter zei ooit dat ze vegetariër wilde worden. Er lag een runderlapje op haar bord en ze had er ongeveer een vierkante centimeter van gegeten. ‘Dat is goed,’ zei ik. ‘Maar dan kun je ook geen kroketten of frikandellen meer eten.’ Want zo zijn wel meer kinderen: begaan bij al het dierenleed wanneer ze in een bieflap met taaie pezen snijden, maar wanneer je begint over al het lekkers dat uit de frituurpan komt, slaan ze om als een blad aan een boom.

Na het avondeten is het tijd voor de kinderen om te douchen. ‘Vijf minuten hè en niet langer,’ zei ik. ‘Denk aan het milieu.’ Want zo zijn we wel: we willen een leefbare planeet voor de generaties die na ons komen. En water, daar moet je zuinig mee omspringen. Dat de productie van een ons rundvlees gemiddeld afgerond 1500 liter water bespaart, wist ik nog niet. Ik had er geen idee van dat onze dochter een maand lang dagelijks kon douchen, in ruil voor dat lapje vlees dat ze liever had laten liggen.

Toen ik van dat waterfeitje hoorde, vond ik dat al behoorlijk heftig. Daarna leerde ik dat vleesproductie en veehouderij verantwoordelijk zijn voor 14,5 procent van alle door menselijke activiteiten veroorzaakte uitstoot van broeikasgassen. Je kunt de emissie van broeikasgassen van een autorit van zo’n 200 kilometer wegstrepen tegen het eten van een biefstukje. En ik dacht dat wij juist zo goed bezig waren met woon-werk kilometers op de fiets en een Prius naast ons huis voor de lange afstanden.

Uiteindelijk sloop het er langzaam in. Om wat milieubewuster te leven, aten we een dagje per week geen vlees. Voor inspiratie werd er een kookboek met vegetarische gerechten aangeschaft. Voor we het wisten waren een aantal van onze meest favoriete gerechten vegetarisch en verdwenen de vleesgerechten steeds meer naar de achtergrond. In de supermarkt laat ik daarom de koelbakken met vlees links liggen. Je ziet me daar voortaan bij de schappen met de quinoa, avocado en kikkererwten, gezellig samen met het theaterschoolvrouwtje en de huisarts.

Fotocredits: Marco Verch

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.