Het huis

De zon klimt naar de top van de hemel en schijnt fel op het huis aan het eind van de straat. De schaduw kruipt onder de planten in de voortuin, die groot en vol zijn van de zomer. Rijpe, weelderige bloemen trekken de aandacht weg van anderen die al zijn verschrompeld. In het dikke, groene bladerdek zit een enkel blad dat is verdord. Achter de ramen zijn de gordijnen gesloten. Aan de zijkant van het huis is een luifel van vrolijk gekleurde stof gedeeltelijk uitgeklapt.

De vrouw die daar woonde is heel plots overleden, weggerukt uit het leven zonder waarschuwing en zonder afscheid. De week daarvoor nog overal gezien, nog volop in gesprek, nog volop aan het leven. Het is niet te bevatten dat het ineens is gestopt. Telkens wanneer het besef er even niet is begint het afscheid nemen weer helemaal opnieuw.

Naast het huis staat een stapel schone straatstenen te rusten op een palet die de oprit blokkeert. Ze liggen niet op hun plek en wachten op handen om ze naar de tuin te verplaatsen. Werkzaamheden die niet worden uitgevoerd. Plannen zijn opgeschort. In plaats daarvan zijn de kaarten geschreven. De dagen versmelten in elkaar. De week verloopt compleet anders, als start van een leven dat niet zo was gepland, en niet zo was gehoopt.

De warme stenen in de muur van het huis omarmen het verdriet en sluiten het in een beschermende omhelzing binnen op. Vanaf buiten kun je de stilte daar zien en voelen, maar alleen als je het weet. Ondertussen raast het leven ongestoord jachtig voort. De post wordt bezorgd. Kinderen fietsen zonder enig besef lachend voorbij. Losliggende straatstenen ratelen onder het verkeer en de zon komt op en gaat onder, gewoon als altijd.

Fotocredits: Matt Bignon via Pexels

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.