Genot in een pot

wernerblog

Tijdens mijn schrijfretraite in de Ardennen deelde ik het vakantiehuis met drie schrijfsters. Mevrouwtje Fruitsalade had twee ananassen meegenomen, mevrouwtje Vegaworst vegetarisch gehakt en mevrouwtje Chocojunk brood. Wat klopt er in dit rijtje niet? Dat ik er niet bij sta? Bijna goed. Omdat je er niet ver naast zit, zal ik opbiechten dat ik met mijn bier en rum meneertje Alcohol was. Maar dat terzijde.

Hagelslag

Mevrouwtje Chocojunk was een zeer belangrijk product vergeten: de chocoladehagelslag. En omdat zij weinig trek had in een boterham met vegaworst, togen wij naar de supermarkt. Ik vind winkelen in buitenlandse supermarkten waanzinnig leuk. Ze hebben namelijk andere producten dan die wij gewend zijn. Je kijkt er je ogen uit. En voor de chocolover bleek de Delhaize een waar paradijs te zijn. Het vak met chocolade was groot en zag rood van de Côte d’Or.

Trekpleister

‘Oh my God,’ riep mevrouwtje Chocojunk uit. Alsof het een toeristische trekpleister betrof moest er meteen een foto worden gemaakt. Ze poseerde voor de foto en deed alsof haar lijf als een magneet naar de stelling werd getrokken. Vervolgens begon ze in te slaan. ‘Dit vindt mijn man zo lekker, dat koop ik lekker voor hem.’ Yeah right. ‘En deze zijn voor de kinderen.’ Alsof ik dat geloofde. ‘En dan ga ik nu nog een paar dingetjes voor mezelf uitzoeken,’ zei ze.

Chocoladepasta

Ondertussen ging ik op zoek naar de hagelslag. Aan het eind van de rij vond ik het broodbeleg en wat ik daar toch tussen zag staan! Niet alleen hadden ze chocolade in hagel- en vlokjesvorm; er stonden ook diverse potjes chocoladepasta. Tot mijn verbazing stond daar een product dat ik nog nooit ergens had gezien. Er zat een rood etiket op met een zilveren olifant erop. ‘Vergeet die repen! Dit moet je zien,’ riep ik door de gang. ‘Hemels genot in een pot. Chocopasta van Côte d’Or! Whaaaa!’

Facebook

Met zijn tweeën stonden we een moment vol verbazing te kijken naar de potjes pasta. Het voelde ook echt alsof we het achtste wereldwonder hadden gevonden. Allebei kochten we een pot en terug in het vakantiehuis maakte ik er meteen een foto van voor op Facebook. Dat leek me leuk, wist ik veel wat dat voor gevolgen zou hebben. Even een snelle greep uit de reacties: ‘Oooooo.. Neem voor mij een potje mee.’ Meteen daaronder: ‘Voor mij ook.’ Allemaal vrouwen. ‘Graag eentje voor thuis.’ Die laatste kwam van mijn eigen vrouw.

AFBLIJVEN!

De dag van de terugreis reden we naar de Delhaize om potjes in te slaan. Met zeventien euro aan chocopasta reed ik terug naar Nederland. Die avond ging ik de straat op. Ik belde aan bij ‘Ooooo… Neem voor mij een potje mee.’ Ze had er niet op gerekend dat ik ook daadwerkelijk een potje voor haar zou meenemen. Zo blij als een kind huppelde ze door de gang met haar potje pasta. Op het andere adres stak de moeder des huizes haar hoofd uit het zolderraam. Ze legde net de kinderen op bed. Ik liet haar het potje zien. Binnen luttele seconden stond ze beneden met de kinderen, die ook wel wilden proeven. Ik las later op Facebook dat ze: ‘Van mama! AFBLIJVEN!’ op het potje had geschreven.

Op dit moment staan er nog vier potjes in de kelder. Drie ervan hebben een bestemming en ik verheug me er nu al op te zien wat er gebeurt wanneer ik de potjes overhandig. Wat chocopasta doet met vrouwen. Onbeschrijfelijk!

CC foto: Andres Rodriguez

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.